J 34 V n h 1 e n 



tissime peccata confessos vel absolvunt vel negata absolutione per- 

 terrent, fratres, qui consultores de bene vivendo edoctos confirmatos- 

 que dimittunt, fratres denique, quibus plurimumdebeatorbisterrarum,. 

 plus tarnen debiturus, si meliores essent et ut reor inter initia fuerunt. 

 Satis ego abundeque de laudibus vestris dixisse me credo. Utinam, 

 Fol. 24 v. si quid detraxerim, aequo animo tolerare debeas, praesertim j cum 

 sentiam nihil me esse mentitum. 



Tum frater, se vero, inquit, non ferre iniquo animo, quae di- 

 xissem, sed neque tarnen mihi quaestionis victoriam concedere. Velle- 

 enim de hac re diligentius cogitare et iterum, si sibi videbitur, ad 

 certamen redire. Hie cum omnes se mecum sentire faterentur, cetera,, 

 inquit Paulus, tibi Laurenti assentior, perorationem tarnen tuam non 

 probo, quae non tarn laudum fraternarum, quam timoris tui testimonium 

 fuit. Cum enim proprium esset institutae orationis in vituperatione 

 fratrum finem facere, ut copiosissime poteras, tu tarnen, ne odium tibi 

 illorum concitares, in laudatione facere maluisti. Ceterum timidissimum 

 te et parum virum esse ducam, si disputationem non eo, quo habita 

 est, ordine perscribas edasque quam primum et in manus hominum 

 tradas et quidem cum hoc titulo de mendaci religiosorum et nomine 

 et praerogativa. 



Tum ego, perscribam, inquam, sed non cum isto terribili titulo, 

 licet forsitan vero: et si hie ad septimum diem ad hunc locum, ad 

 hanc horam praesto non fuerit et ut sie loquar ad vadimonium non 

 venerit, non dico edam, sed cognoscendum examinandumque opus 

 ad doctissimum aliquem sapientissimumque deferam. Et ego quidem 

 habeo provisum, quem consulam, vos autem quem consulendum mihi 

 putetis indicate. Et omnes uno simul ore Baptistam Platamonem 

 virum hac tempestate singularem et omnis doctrinae maximarumque 

 rerum peritissimum in consilio mihi habendum esse dixerunt. Et ego> 

 Fol. 2ö r. hunc, inquam, ipsum mihi delegeram. Atque | his dictis fratreque 

 assentiente surreximus. Et ille ut postremus venerat, ita primus 

 salutans resalutatusque abiit, nee ad diem praestitutum oecurrit. Quo 

 factum est, ut ad quem constitueramus opus cognoscendum deferre 

 nobis liceret. 



