138 V a h I e d 



III. 



LAURENTII VALLENSIS TRADUCTIO DEMOSTHENIS PRO 



CTESIPHONTE. 



Laurentii Vallenis Praefatio in ] Traductionem Demosthenis 

 pro | Ctesiphonte ad illustrem principem D. F. V. C. 



Credo ego, praestantissime princeps ac aetatis nostrae gloria, 

 plerosque mirari, quid sit quod orationem Demosthenis pro Ctesiphonte, 

 traductam iam pridem a Leonardo Arretino, ego quoque nunc tradu- 

 cam, non parum recedens ab illius instituto, quod fieri solet, quotiens 

 priorem interpretem non plane satisfecisse operi existimamus eiusque 

 errata corrigere volumus, res quidem laudanda, sed quae in talem 

 virum cadere non potest. Ita enim fere constat, in aliis translationibus | 

 a Leonardo omnes, in hac autem etiam ipsum a se fuisse superatum — 

 adeo omnem vim Demosthenis nitoremque expressit — et quemad- 

 modum si Ciceronis extaret illa conversio, hie non scripsisset, ita post 

 eum scribendum non esse, qui fecit, ne Tullianam magnopere desi- 

 deremus. In quo quanta cura elaboraverit, hinc intelligi datur, quod 

 inter orationes Demosthenis hanc esse longe optimam non ignorabat, 

 et se in traducendo M. Tullio succedere. Ut paene sustineret onus 

 atque expeetationem in una oratione reddendi duos oratores, alterum 

 romanum, alterum graecum, ambos eloquentiae prineipes. Nee eum 

 animus facultasque defecit. 



Quod cum ita sit, quid tarnen causae est, quod eam mihi iterum 

 convertendam putavi ? Nempe ut optime ab alio dieta conarer et ipse 

 bene dicere; quod saepe apud veteres seimus fuisse factitatum. Meque 

 Fol. 1 v. plane | hoc exercitationis genus fateor maluisse deligere, quam solam 

 alterius libri translationem. Quo enim difficilius aliquid est, eo prae- 

 clarius. Nam ut dicam quod sentio, licet ex translatione velut ex pe- 



