Laurentii Vallae opuscula tria. Hl. 141 



mihi debeat afferre. Nam denudari quempiam quibuscunque rebus 

 aegrum est atque acerbum, denudari ab inimico acerbius, denudari 

 civium suorum benivolentia et gratia, qualis est vestra omnium in 

 me, acerbissimmn, sicut e contrario hac ipsa frui, quod in me ex- 

 perior, iocundissimum est. Quare cum in talium tantarumque rerum 

 discrimen adducar, viri Athenienses, vos universos rogo et oro, ut 

 me legitime respondentem criminibus, ita ut leges iubent, audiatis. 

 Nam primus ille conditur Solon, vir patriae amantissimus atque in 

 primis popularis, leges non solum scripto suo sed etiam iureiurando | Fol. 3 v. 

 vestro, qui iudicaturi estis, sanciendas esse existimavit, non cui 

 vestra fides veniret in dubium, ut mihi videtur, sed qui intelligeret, 

 quas actiones quasque calumnias accusator, qui priore loco dicit, 

 intendisset, eas refeilere, integrum reo non esse, nisi quisque iu- 

 dicantium, religionis deorum immortalium memor, tum benigne eum, 

 qui posteriore loco de iure suo dicturus est, audiat, tum similem 

 paremque attentionem praestans singula quaeque cognoscat. 



Redditurus igitur hodierno die, ut video, anteactae vitae rationem 

 et privatis in rebus et publicis, voloquemadmodum in initiofeci, testari 

 iterum deos et in conspectu vestro precari, primum ut, quantum ipse 

 perpetuo tum erga rem publicam tum erga cunctos vos benivolentiae 

 gessi, tantundem vos erga me hodie geratis in hac causa: deinde, 

 quod cessurum est vel universorum gloriae vel singulorum pietati, 

 dii vobis mentem dent, ut id de accusatione hac sentiatis. Atqui, 

 viri Athenienses, si ea demum attigisset Aeschines, quae me apud 

 vos reum facerent, eodem ego praescripto respondens crimina inea 

 omnia et quidem protinus diluissem. Nunc vero cum non plura iste 

 de causa quam extra causam verba fecerit atque consumpserit, 

 passim de me calumniatus, necessarium mihi et iure optimo con- 

 cessum existimo, de his ipsis, quae praeter rem dicta sunt, prius 

 pauca perstringere, ut ne quis illa pro veris accipiens defensioni 

 meae sit adversior. Qua de re quod ad privutam vitam meam attinet, 

 in quam iste petulantissimis verbis invectus est, videte quam ex- 

 petlita utar oratione, quam iusta. | Si qualem ») hominem conuici- Fol. 4 r. 

 ator hie ait 3 ) esse me, talem vos quoque sentitis, viri Athenienses, 

 — neque enim alibi quam apud vos vixi — non deprecor, ut etiamsi 

 de re publica plus quam optime meritus sim, tarnen hiscere me non 



i) quidem C. 2 ) aut C. 



