142 V a li I e n 



permittatis, sed cunsurgentes omnibus sententiis condemnetis: sin 

 autem multo meliorem virum quam hie est et ex melioribus ortum 

 parentibus et, ut nequid odiosius dicam, me ac meos non inter 

 postremos esse et sentitis et scitis, profecto ne in ceteris quidem 

 ei fidem habere debetis, ad eundem modum, ut palam est, emen- 

 tieuti , in me autem quam benivolentiam antehac multis in litibus 

 ostendistis, eamnunepraeeipue ostendere. VeteratorAeschines, stolide 

 tarnen tibi promiseras me relicta actorum gestorumque meorum 

 relatione statim ad tua convicia prorupturum. Non faciam istud, 

 non sie impotens sum, sed ea quae publice gessi, quae tu calumniator 

 in crimine ponis, persequar, de tuae vero linguae impudentissima 

 procaeitate, si audientibus libuerit, postea videro. 



Multa quidem et gravia sunt, viri Athenienses, genera delietorum, 

 de quorum nonnullis leges iubent magna sumi ac postrema supplieia: 

 at ea quae in hac causa obieeta sunt, affectum quendam inimici ex- 

 hibent propensi ad dicacitatem, convicium, contumeliam ceteraque 

 id genus : quamquam si vera etiam crimina obiieerentur, non tarnen 

 continuo civitati liceret parem poenam ac ne imparem quidem a me 

 expetere, cum fas non sit nee reo auferri facultatem pro causa sua 

 agendi ad populum orationemque habendi, nee aecusatori concedi 

 Fol. 4 v. non accujsatorio iure deferre sed per odium livoremque id agere. 

 quod est me hercule, viri Athenienses, iniquum et ineivile praeter- 

 que aequum et bonum. Nam si me tantopere intelligebat laesisse rem 

 publicam, ut modo tragoedias movens enarrabat, cur non rei publicae 

 laesae aecusavit? si quid delatione dignum commisisse, cur non 

 detulit? si quid in scribendo deliquisse, cur non falsi crimen in- 

 tendit? Absurdum est enim in locum Demosthenis invadere Ctesi- 

 phontem; nam si [in] me impetum facere se posse arbitraretur, 

 mihi credite, hunc numquam invasisset. Etenim ex omnibus, quae 

 vel retulit in vituperationem meam vel referre potest, si quid norat. 

 in quo vos ego laesissem, sunt actiones, iudicia, leges, quae graves 

 et atroces irrogant poenas: qua ratione uti si iste voluisset, con- 

 sentanea esset ipsius t'aetis aecusatio. Nunc omissa reeta via atque 

 legitima, quippe qui taeuit, quando res ipsa poterat facere fidem, 

 tanto post temporis intervallo non aecusator est, sed agit aecu- 

 satorem, inculcans iurgia, maledicta, convicia. Et me quidem reum 

 facit, Ctesiphontem vero damnari vult, et cum in omni sua actione 

 odium mei prae se ferat, mecum tarnen omnino congredi recusat, 



