Laurentii Vallae opuscula tria. III. 14/ 



scriptum est, ut ambos pariter audire debeatis, id autem est non 

 solum nihil ex praesumptione contra quemquam iudieare uec parem 

 benivolentiam utrisque impartiri, verum ut quem ordinem et quod 

 geuus del'ensionis quisque decertantium elegerit, eo vos suo arbitrio 

 uti perinittatis. Mulla sunt igitur in quibus ego deteriori loco sum 

 quam Aescbines in hac causa, sed praecipue duo eaque perniagna : 

 primum, quod non de aequali re nobis certamen est — neque enim 

 est par nunc mihi, vestra benivolentia privari et huic in hac sua 

 accusatione non obtinere: sed mihi quidem — nolo autem «juid- 

 quam triste dicere in principio orationis meae: hie vero ex super- 

 abundantia quadam ad aecusandum accedit: seeundum, quod ho- 

 minibus eunetis natura inest, ut crimina ac maledicta in alios libenter 

 audiant, eos vero qui se laudant permoleste ferant. Horum itaque 

 quod voluptatem quandain in se habere videtur, penes hunc est, 

 quod autem universos ut ita dicam conturbat, id mihi relinquilur. 

 Et si hoc cavens ea quae a me gesta sunt reticebo, nihil habere 

 videor, quod aecusatori respondere queam, nee quas ob res me 

 honore dignor, ostendere: sin autem ea referam, saepe mihi de me 

 ipso dicam necesse est: conabor vero quam modeste id facere; quod 

 autem res ipsa ac necessitas coget, huic merito imputare debebitis, 

 qui eiusmodi causam introduxit. Reor equidem, iudices, vos plane 

 confiteri communem esse mihi hanc causam cum Ctesiphonte nee 

 minoris omnino curae mihi esse debere. Nam omnibus quidem 

 spoliari durum atque acerbum est, maxime autem si ab inimico hoc 

 hat, praesertim vero l)enivolentia atque caritate vestra »), cuius 

 potiri permaximum est. Cum eiusmodi igitur causa sit, vos oro at- 

 que obsecro, iudices, ut me aecusatori respondentem quemadmodum 

 Ieges praeeipiunt audiatis. Quas is, qui a principio illas condidit, 

 Solon, vir Studiosus vestri maximeque popularis, non solum pro- 

 mulgatione atque scriptura firmandas esse censuit, verum etiam iure 

 iurando eorum, qui iudicaturi forent, non quia arbitraretur vobis 

 fidem deesse, sed quia crimina atque calumnias ab eo, qui priori 

 loco dicit, assertas nullo modo reus effugere posset, nisi quilibet 

 vestrum, iudices, religionem erga deos conservans, eum qui postremo 

 loco dicit, benivole audiat atque ita se aequum communemque utris- 



2) nostra C 



10' 



