Zur Geschichte der Literatur über das Dekret Gratiaiis. 11. 111 



(Reuter 3. S. 653). Von sich selbst spricht der Autor p. 129, wo 



er 'deficiente aceusatore' die Nothwendigkeit der Purgatio verwirft: 



'mihi omnium minimo uec magistri nomine digno videtur'. 



VII. Als eigenthümlich zieht sich durch das Werk ein starkes 

 Betonen der päpstlichen Jurisdiction. Ich hebe einige charakteristi- 

 sche Stellen aus. 



pag. 29. 



'Sunt autem haec [Conc. gen., welche als den 4 Evange- 

 lien gleichstehend erklärt werden nach dem Vorgange aller 

 älteren] Chalced. Nie. Const. Ephes. primum, quae nullo 

 dispensationis colore vel mutare vel niutilare nee ad iinum 

 iola saneta Romana ecclesia praevalet'. 



pag. 35. 



'Canones enim suae interpretationis auctoritateni primae sedi 

 reservant, unde et pleraque conciliorum eapitula ita con- 

 cludunt: salvo in omnihus iure sanctae Rom. ecclesiae'. 'Ce- 

 terum, quod diximus, interpretationem canonum summae 

 sedi servatam, intelligendum est , universalem et necessa- 

 riam. Est enim interpretatio triplex: principalis, judicialis, 

 magistralis. Prima necessaria et universalis secunda ne- 

 cessaria nee universalis , tertia neutra nisi auctoritate 

 firmetur'. 



D. 40. p. 59. 



'Est tamen casus, in quo a subditis apostolicus condem- 

 natur, si lapsus in haeresi deprehenditur'. 



pag. 127. 



'Quare imperator potest infamiam aholere ideoque, cum 

 papa super imperatorem , immo ipse verus imperator sit, 

 non est duhium, cum idem posse .... Imperator autem e 

 contra aholitione sua civilia non ecclesiastica jura resti- 

 tuit.' 



pag. 131. 



'Hie quaeritur, an a saeculari trihiinali in causis pcciinia- 

 riis ad papam a[>jiellari possit. Videtur hoc inde. quod papa 

 veriis hnperator est. Non dedignatiir etiam imperalor sanc- 

 tam Rom. ecclesiam matrem suam agnoscere cuius advo- 

 catus est et a qua imperiale deeus aceepit.' 



