JJS V. S e li H I t e 



(nacli der Summe des Kolandus zur P. II.) bis 70, 118 — 123, und 

 enthält im Ganzen 30, ist aber unvollständig, indem sie mit der Seite 

 mitten im Satze abbricht. 



Um in die Art der Behandlung einen vollkommenen Einblick zu 

 ermöglichen, theile ich die folgenden 5 ganz mit. 



I. Quidam invenis nubilem quandam m«/<ere/>*filiiiiii exaliomatri- 

 monio habentem in matrimonio sibi collocavit. Qua mortua aliam sibi 

 propter corporis incontinentiam in uxorem duxit. post aliquantuluni 

 vero temporis humanae sorti exemtus eins pj-ivignus snperstes muli- 

 erem, quam praefatus vitricus in coniugium duxerat atque septennio 

 carnali copula pro velle cognoverat, post eins obitum in m. clanculo 

 habere voluit. Quo comperto ecclesia eos penitus absque mora sepa- 

 ravit. Demum adolescens antedictus suam complexionem apud se 

 coiisiderans, ne corporis sui laesionem pro praedicta complexionis 

 observantia incurreret, quam absconse sibi desponsavit, nee non ipsani 

 volnntarie se allegat cognovisse. Transacto temporis aliqiio intervallo, 

 quis habens filiam unicam iuvenem saepedictum lautam ad coenam 

 et delicatam in noctis crapusculo illum invitat. Quod dum in mensae 

 refectione cibariis ac potibus diversis foret alteratus , ipsum coepit 

 commonere, quatenus suam filiam pulcbritudine nimia decoratam in 

 uxorem duceret. Cuius verbis acquiescens ipsam statim desponsavit 

 atque in eadem nocte patre volente nee non ipsa consentiente asserit 

 se cognovisse. Audito hoc antecedens, quam sibi latenter desponsa- 

 verat, patri suo iiitimare placuit, ut ab illo m. studeret revocare. In 

 hoc autem themate Q. t. [quaestiones tres] videntur posse Ibrmari. 



Quaeritur I. utrum priviguus uxorem vitrici post eius obitum in 

 Hl. de iure possit accipere? S. q. est, an secundam, quam clanculo 

 desponsavit et carnali copula cognovit in coniugium habere debeat? 

 T. q. est, an assertioni duorum sit eredendum? 



§. In I. Q. de facili probare possumus, quod privignns mulierem 

 a vitrico cognitam in uxorem habere valeat. Nam fuit ibi consensus, 

 pactio coniugalis, idoneitas personarum, votum minime ibi exstitit 

 nee dissimilitudo tidei, nee error personae. Et sie de eaeteris. Ergo 

 constat , quod eam habere potuit. Item alia ratione probari jiotest. 

 Inter matrem et filiam vel filium non est primum genus affinitatis. et 

 lioe probo in continenti. Primum enim genus nf'finitatis constituit 

 vir cum consanguiiiitate uxoris sune, et e concerso. Sic ad commo- 

 duin causae tuae de secundo genere affinitatis et ex transverso retor- 



