Literaturgesctiichte der Compiiatioiies antiquae etc. 151 



De sponsalibus. 



Quei'itur de illa extrav. I. de despons. impub. de Ulis [c. 9. 

 [V. 2. Comp. I.], ubi dicitur, quod, si minor contrahat cum maiore, 

 maior non poterit resilire, minor aiitem, quum venerit ad legitimam 

 aetatem, resilire poterit, utrum sint inter eos sponsalia vel non? Si 

 sie, qui sie contrahunt, nullo modo poterunt resilire, ex quo semel 

 sponsalia tenuerunt, immo per excommunicationem cogendi sunt 

 servare illa, ut extra I. de spo?is., ex litteris, et extra II. de iure 

 iiir., item cum quis. Si non sint sponsalia, poterit ergo maior cum 

 alia contrahere, quia sponsalia de facto cum minore contracta etiam 

 cum consanguinea eiusdem sponsae matrimonium vel sponsalia con- 

 trahenda impedire non possunt, ut extra I. de desp. imp., litteras 

 et c. accessit. Et ita videtur decretalis illa in neutro casu posse 

 intelligi, et ita nihil dicere, licet iuvetur per alias sequentes decretales 

 eiusdem tituli. §. Solutio. Dicit Hug., quod tenuerunt sponsalia 

 habet tarnen minor hanc praerogativam, quod, cum venerit ad aetatem 

 legitimam, potest rescindere. Verlor autem intellectus est Laiir-, 

 qui intelligit in eo casu, ubi nulla fuerunt sponsalia et tenetur maior 

 expectare ratione promissionis. Nee valet haec argumentatio. Non 

 tenuit contractus, ergo resilire poterit. Recipit enim instantiam hoc 

 argumentum, puta: si ego et tu habeamus fundum communem et tu 

 sine meo consensu concedas in illo alicui servitutem non valet con- 

 cessio; tarnen non poteris resilire, usque dum ego conlirmem illud, 

 quod actum: yf. de servit. rust. praed., per fundum [fr. 11. Dig. 

 VIH. 3.].' 



Qui der. vel mon. matr. contr. poss. 



Qu. I. Solutio. Dicunt fere omnes doctores, papam posse dispen- 

 sare cum subdiacono et aliis existentibus in sacris ordinibus. Hu. 

 dicit, quod non potest, posset tamen constituere, quod illi, qui promo- 

 ventur, postea non tenerentur continere. Et verum est, quod dicit.' 



'De sent. excomm. (5. Qu.) 



Quaeritur circa illam decr. si vero uliquis 1.' L, ubi dicitur, 

 quod, si quis percusserit clericum, credens eum laicum, non tenetur, 

 utrum, si quis percutiat laicum credens eum clericum, 

 incidat in canonem? Puta: voluit percutere Titium clericum et per- 

 cussit Martinum laicum, quem credidit esse clericum, utrum incidat 

 in canonem latae sententiae. Et videtur, quod nulla sit ista quaestio. 



