Der Ordo iucliciarins des Codex BambergensiB. 295 



si quis sacerd. (c. 18.), C. III. q. 4. clericus (c. 8.). — 

 Reus absens ex contumacia lite nondum contestata destituitur 

 possessione, ut D. LXXXI. si quis amodo (c. 16.), et adver- 

 sarius mittitur in possessionem, ut D. LXXIIII. consuluit 

 (c. 9.), ut reus hac saltem ratione constrictus veniat infra 

 annum et quod cautioneni sisti iudicio praebeat et recipiat pos- 

 sessionem et cognitionalia subeat certamina, ut praesignato c. 

 consuluit, et XI. q. 3. rursus (c. 36.). Post annum nulla 

 vox eins audiatur ut in eod. c. rursus. Nou dico de proprie- 

 tate, sed de possessione, quia post annum adversarius quasi 

 ex seeundo edicto fit possessor, ut XX. q. 2. si in qualibet, 

 et c. puella (c. 1. 2.). Verum, ut aiunt decretistae, sive lite 

 contestata sive nun , si absens contumaciter citatus non veue- 

 rit, excommunicatur, si excommunicationem contempserit etc., 

 non solum pro contumacia sed ctiam de principali causa con- 

 demnabitur. Et quod excommunicari debeat habetur C. IV. 

 q. 5. c. 1. et C. V. q. 2. c. 2.; quod de principali causa vel cri- 

 mine possit condemnari osteuditur ex illo c. decernimus 



C. III. q. 9. (c. 10.) et in praefato C. IV. q. 5. et C. XXIV. 

 q. 3. ibi de illicita (c. 6.), remedio etiam appellationis dene- 

 gato, vei'um iam dicto c. de illicita ita tarnen, ut, si ex fal- 

 sis instrumentis vel testibus condemnatus tuerit in civili vel 

 criminali negotio, infra annum excommunicationis ad purgan- 

 dam innocentiam venire voluerit, de principali negotio audietur 

 sed condemnatus de contumacia habebitur; si vero ultra annum 

 distulerit omni sumoto remedio pro condemnato habetur, ut 

 in XI. q. 3. rursus et c. quicunque (c. 12.). Et hoc locum 

 habet, quando sententiae condemnatus non paruerit et ideo 

 excommunicatus fuerit, tunc usque ad annum ad falsi proba- 

 tionem et innocentiae assertionem admittitur. Si vero condem- 

 natus sententiae paruerit, tunc usque ad XX. annos recipitur, 

 ut Cod. ad legem Cor. de f. 1. querela (c. 12. C. lust. 

 IX. 22.). Si vero nee excommunicationis nee condemnationis 

 sententiae paruerit, ulterius non audietur, et praecipue si cle- 

 ricus est et excommunicatus divina celebrare praesumpserit, ut 



D. LXIII. Salonitanae (c. 24.), XI. q. 3. si quis episc. 

 (c. 6.), nisi dispensatio adhibeatur ut C. II. q. 5. quae de 

 causa (c. 9.) et XI. q. 3. c. penult. — Si quaeratur, qua 

 poena multandus sit reus, quando paret iussioni iudicis, pro 



