296 Schulte. 



cuius contumacia actor mittitur in possessionem, dicimus, quod 

 in ecclesiasticis personis et negotiis rigor et districtio non 

 requiritur nee exercetur^ sed cum iustitia propter hoc non 

 periclitatur, admitti debet et patienter tolerari, cum reversus 

 cautione se astringit standi iudicio. Iure civili reo contumaci- 

 ter absente lite contestata et (si) de causa non liquet iudici, 

 actor in possessionem mittitur et possessor constituitur. Si 

 autem de causa liqueat, celebrato heremodicio, non solum pro 

 actore, sed etiam pro reo sententiatur , quia eius absentia dei 

 repletur praesentia, remedio appellationis in utroque casu dene- 

 gando. Absente vero actore ut reus multiplici dilatione fatige- 

 tur et triennii metae iam prope finem veniunt, si sufficienter 

 non est agitatum de causa, absolvat iudex reum ab observa- 

 tione sui iudicii, ita tamen, ut ipsi adimatur facultas causae 

 peragendae, ut C. IV. q. 5. c. 1. Si se ad diem statutum non 

 noluisse sed non potuisse occurrere probaverit, actore in ex- 

 pensas reo condemnando sacramento rei declarandas. Si vero 

 de causa liquet, non solum reum praesentem absolvere, sed 

 etiam absenti actori meliorem causam habenti condemnare; ex- 

 pensae tamen ab reo factae de condemnatione sunt obiicien- 

 dae, sublato in utroque casu beneficio iure autenticorum qiii 

 semel accusationem proponit' etc. Si vero de re immo- 

 bili, quam alieno nomine possidet, quis convenitur, potest statim 

 in iudicio denique vocari et iudex debet certum delinire tem- 

 pus, quod possit domino denuntiare, ut ad loca, ubi res sita 

 est, veniens vel procuratorem mittens actoris intentionem exci- 

 piat, qui, si neque venerit neque miserit, ex illo die, quo ille 

 primo conventus est, praescriptio interrumpitur. Et negotio 

 summatim examinato reo legitime nee apparente mittitur in 

 possessionem, omni allegatione ei reservata de principali quae- 

 stione. Idem dicunt in re mobili, ut possit dominum nominare 

 in iudicio, re tamen prius deposita vel idonea fideiussione 

 praestita; praesertim cum suspecta sit persona, quae dominum 

 nominat. Aiii dicunt, non licere ei dominum nominare, sed 

 debere rem actori restituere, praecipue cum ab omnibus, qui 

 tenent et facultatem restituendi habent^, licet non possideant, 

 res possint vendicari. Cum autem ex debito personali conveni- 



' Ad 1. 8. Cod. (juomodo et quando ind. sent. prof. deb. \ll. 43. 



