Öer Orrlo indii'iarius i]ps Codex BambergenBis. 305 



quod accusatus condemnatus nee dum ad omnia restitutus vel 

 de aliquo crimine infamatus non potest accusationem vertere 

 in accusatorem neque super maiori minori pari crimine nisi 

 prius purg-etur vel restituatur , ut C. III. q. ult. c. 1. et 2. et 

 C. IV. q. 1. c. 2. Damnatus autem hoc facere non potest ea 

 ratione, qua damnati et infames alios accusare non possunt, 

 nisi in certis casibus. ut II. q. 1. prohibetur (c. 14.) Si vero 

 accusatus nondum notus sit fueritque eximiae dignitatis, ut 

 praelati, clerici, et accusator inferioris ut laicus, accusatus tunc 

 potest in accusatorem crimen vertere de pari et minori, et hoc 

 contingit propter accusati dig-nitatem^ ut C. XXXII. q. 7. si 

 quis fuerit vituper. (c. 9.) et C. III. q. ult. non est cre- 

 dendum (c. 3.), ubi dicitur , quod accusator debet se prius 

 purgare quam recipiatur in accusationem episcopi. Si autem 

 accusatus communis status fuerit, tunc poterit maius in accu- 

 satorem duntaxat crimen refundere. Aiunt etiam quidam, quod 

 obiectu rainoris criminis maius crimen obiiciens in modum 

 exceptionis repellitur. 



XII. De exceptionibus. 



Datur exceptio reo seil, prima, quae stat in nomine gene- 

 rali contra actorem. Secunda, quae assumit nomen speciale 

 vocaturque replicatio, datur actori contra reum. Sed et dein- 

 ceps exceptiones multiplicantur utrinque et eorum nomina seil, 

 duplicatio, ti'iplicatio, quadruplicatio et deinceps, ut ex XXIX. 

 q. 1. evidenter colligitur, ubi dicitur, quod error excludit ma- 

 trimonium. Si ergo liber ancillara propriam vel aliam duxit in 

 uxorem credens eam esse libertam et ab eo petatur in virum, 

 exceptione conditionis servilis iuvatur, ut in ead. q. dicitur: 

 verum si illa replicaverit, quia libertatem ab eo accepit vel 

 liberam eam scivit, replicatione se tuetur, ut c. ead. q. 2. c. 

 si quis ancillam (c. 3.i. Dicta est ergo exceptio quasi actio- 

 nis elisio vel exclusio, ergo replicatio exceptionis resolutio. — 

 Variae sunt causae, quae inducunt exceptiones, ut C.XXXl. q. 2. 

 c. 1. 2. 3., metus ut XV. q. 6. c. 1. et 2.; dolus, ut in extrav. 

 Alex. III. propositum;" res litigiosa ut XL q. 1. c. ult.; 

 retractatio, ut D. LIV. si servus (c. 19.); generalis pactio ut 



' Steht in den Sammlungen vor der Comp. I., in dieser als c. 1. de eo 



qui duxit, bei Greg. IX. c. 1. X. IV. 7. 

 Sitzb. (1. phil.-hist. Cl LXX. Bd. III. Hft. 20 



