318 Schulte. 



ut IL q. 6. §. quod arbitris, et c. sane et c. placuit et 

 §. arbitri sunt. Qiiae sententia utrum veritate nitatur, inqui- 

 rant, quos mundi labor exagitat, patres tarnen nostri aliter nar- 

 raverunt nobis. Illiid notaudum est, quod in C. III. q. 7. 

 c. infames legitur, quia iudex arbitrium suscipere eiusdem 

 rei; de qua iudex est, et in se compromitti iubere prohibetur 

 et si sententiani dixerit, non est danda poenae persecutio. Ve- 

 rum liodie arbitrum credimus accipere potestatem, ut exceptio 

 rei iudicatae detur reo absoluto, et actori vincenti tribuatur ex 

 causa iudicati actio. 



XIX. De confessis. 



Confessis pro iudicatis habendis. Confessos pro iudicatis 

 haberi placet, ut C. IL q. 1. c. 1. 2. et q. 5. consuluisti 

 (c. 20.) et XV. q. ult. c. 1., ead. q. 5. presb. aut. diac. (c. 2.). 

 Verum singula elementa iam dictae causae notanda sunt. Et 

 sunt gravida et plena mysteriis et subiacent insidiis. Quod ergo 

 dictum est, confessos in iure pro convictis haberi, multipliciter 

 distinguitur. Quippe, si in iure, obtinet, si extra ius, minime, 

 ita rubricatur; regulariter ideo diximus, quia solemnis confes- 

 sio etiam exti*a ius facta quandoque praeiudicat, puta si sacer- 

 dos vel diaconus confiteatur extra ius, se ante ordinationem 

 peccasse, diaconatus vel subdiaconatus duntaxat fungetur officio, 

 iit XV. q. ult. si quis presb. Si autem post ordinationem 

 confessi fuerint, se peccasse, ad tempus ab officio suspensi 

 per fructus poenitentiae ad pristinos gradus resurgunt, ut 

 D. LXXXII. c. ult. Item quod dicitur, confessos in iure 

 pro convictis haberi, hoc debet intelligi, si spontanea 

 voluntate confiteantur, et non per metum, non vi tormentorum, 

 ut in XV. q. 6. c. 1., C. XXXII. q. 2. c. ult. et XV. q. 5. 

 presb. aut. diac. Item confessus in iure ita sibi praeiudicat, 

 si contra se confiteatur. Sed si pro se, emolumentum sibi non 

 comparat, ut XV. q. 3. memini et §. sequenti et praecedenti. 

 Item confessus in iure pro confesso haberi, nisi fuerit pupil- 

 lus aliusve minor, ut XX. q. 2. c. 1. 2., ubi dicitur, si utrius- 

 que sexus filii monasterium intraverunt et se esse monachos 

 confessi fuerint, et verbo et opere, nee sibi nee parentibus 

 praeiudicium generant, quia infra annum et diem exire vel ab 



