Der Ordo iudiciarius des (;odex Bambergensis. 319 



illis possent revocari, ut XXXII. q. 4. ^ tribus siquidem et 

 q. ult. c. p Vieri unte (c. .15.). Item confessus, et hoc est quod 

 dici solet: confessio in iure praeiudieat sibi, nisi irritetur ali- 

 quo iuris adininiculo, ut, si fuerit per metum extorta vel vi. 

 Item Dotandum est, quod confessio fit multipliciter. Confitetur 

 quis iure, ratione, propria voce, ut in praesignatis capitulis, et 

 per interpretationem i. e. per absentiam, ut III. q. 9. decer- 

 nimus (c. 10.), et per ordinis susceptionem, ut XXVII. c. 1. 

 et D. XXVIII. priusquam, muneris oblationem, ut ibi deum 

 confitentur munere. Item sciendum est, quia testibus non adeo 

 praecipitis in criminali causa quaestionibus a iudice confessio 

 extorquetur, non dico de cruciatibus sed verberibus, cum eccle- 

 siastica persona iudex fuerit, ut V. q. 5. illi (c. 4.) et XXIII. 

 q. 5. circumcelliones in fine (c. 1.), a reis non potest, quo- 

 rum spontanea criminis debet esse confessio, ut in plerisque 

 suprapositis capitulis. Sunt, qui dicunt, a reo etiam aliquando 

 confessionem extorqueri posse ut XXIII. q. 5. c. 1. et XIV. 

 q. ult. si res aliena (c. 1.). In civili vero negotio «non est 

 confessio extorquenda cruciatibus praeterquam a servis, ut II. 

 q. 6. non solent. Illud non est pratereundum, quia, si timore 

 tormentorum in iure confessus et ob hoc condemnatus et ex- 

 communicatus fuerit, infra annum veniens ad assertionem inno- 

 centiae suae admittitur, post annum nulla vox eins audietur 

 ut XI. q. 3. rursus. Praeterea asserunt quidam, quod in iure 

 confessus non potest convolare ad appellationis remedium ut 

 C. II. q. 1. sicut sine (c. 3.) et G. II. q. 6. §. est autem 

 quando appell. Ex quo enim patet, quod iusta definitio 

 iudicis mandata est executioni, ex eo claret, quod confessorum 

 in iure nulla est appellatio. 



XX. De iureiurando et periurio. 



Dicitur autem iuramentum discreta iuratio vel assertio 

 veritatis per deum inductum testem. Ergo iurare nil aliud est, 

 quam affirmare vel negare deo inspectore; siquidem in usum 

 venit ob maximum remedium dirimendarum litium, praestito 



' Muss heissen: XX. q. 2. (deren drei erste Capitel den Satz enthalten) 

 tribus siquidem et XXII.q. ult. etc. 



