56 
welke vervormingen ondergaan ze en welke tusschen- en eindproducten 
vormen zich daarbij? 
Er bestaan in de bouwaarde op onderscheidene plaatsen altoos twee 
aan elkander tegenovergestelde werkingen, oxydatie en reductie ; oxydatie, 
dat is opname van zuurstof, daar waar de lucht kan toetreden en reductie, 
dat is verlies van zuurstof, daar waar de lucht geen vrije werking 
meer heeft, dus op eenigszins dieper gelegen plaatsen of bij een meer 
compacten toestand van den grond of bij ruimer vochtigheid. 
Het oxydatieproces in den bouwgrond, dat bekend is onder den 
naam van vergaan en vermolmen, is voor verreweg het grootste ge- 
deelte de uiting van de ademhaling der in den grond levende microben, 
die evenals de hoogere wezens, zuurstof opnemen en koolzuur aan de 
omgeving afstaan. Louter chemische processen treden zoo goed als 
geheel op den achtergrond. Om tot vermenigvuldiging te komen moeten 
de meeste microben van den grond met dezelfde minerale stoffen gevoed 
worden als de hoogere planten, maar zij vereischen bovendien een 
organische stof als koolstof bron en gebruiken daarvoor de bovenge- 
noemde plantenoverblijfselen. De eindproducten van het vermolmings- 
proces zijn derhalve koolzuur (CO9) en water (H30) (zie ook blz. r20), 
de „mineralisatie” der organische stoffen). 
Tegenover het vermolmingsproces staat het rottingsproces, dat 
is het uiteenvallen van samengestelde koolstofverbindingen in een- 
voudiger lichamen. Dit kan geschieden door bovenbeschreven aerobe 
organismen onder toetreding van lucht en het is zelfs zeer waarschijnlijk, 
dat bij het levensproces van alle aerobe organismen vermolmings- en 
rottingsprocessen naast elkander verloopen. Maar het rottingsproces 
kan ook geschieden door anaerobe organismen, die de samengestelde 
koolstofverbindingen bij afwezigheid van luchtzuurstof af breken en de 
zuurstof van deze koolstofverbindingen zelve voor hun levensproces 
gebruiken. Zoo ontleden anaerobe bacteriën de celstof,‚ deze uit een 
chemisch oogpunt zoo bestendige verbinding, in koolzuur, azijnzuur, 
boterzuur en waterstof of koolzuur en moerasgas. In de organische 
plantenresten is echter niet voldoende zuurstof aanwezig om alle voor- 
handen koolstof en waterstof te oxydeeren, zoodat ook zuurstofvrije, 
organische resten achterblijven. Ook chemische processen spelen een 
rol bij het rottingsproces, waarschijnlijk neerkomende op eene afsplitsing 
van water (HO), tengevolge waarvan bijv celstof (C;H,0O;) ten slotte 
overgaat in koolstof (C). 
