66 
sprake is van een naar boven gerichten waterstroom, die de weggespoelde 
verbindingen althans gedeeltelijk weer terugvoert; dat geen bemesting 
basen in den bodem brengt, die de kolloidale oplossing van kiezelzuur 
uitvlokken en het kiezelzuur binden en daardoor het uitloogingsproces 
vertragen; dat geen grondbewerking plaats vindt, die — het zou ons te 
ver voeren dit uiteen te zetten — ook vertragend op het verweerings- 
proces werkt; wanneer men dan tenslotte bedenkt, dat dit uitloogings- 
proces zeer lang op den bodem heeft ingewerkt, dan vraagt men zich 
af, of onder deze omstandigheden alle gesteenten niet ten slotte al 
hunne basen en phosphorzuur en al hun silikatisch gebonden kiezel 
Fig. s. Lateritiseering van andesiet en basalt; de kern bestaande wt onverweerd 
i gesteente, met korst van lateriet (volgens Morr). 
zuur verliezen, zoodat — naast onverweerbaar kwarts en andere onver- 
weerbare mineralen — alleen overblijven verbindingen van ÂlyO3z en 
FegO3 met water en wel oorspronkelijk in amorfen vorm. 
Het antwoord op deze vraag moet, blijkens de laatste meening 
vAN Morr, ontkennend luiden. Er zijn mineralen, als alkaliveldspaat, 
elimmers en andere, die zelfs onder de bovengeschetste omstandig- 
heden noe kiezelzuur gebonden kunnen houden en misschien komt dit 
kiezelzuur dan voor in den vorm van kaolien (Al9O3 2 SiOg 2 H30). 
Het complex nu van AlyO3 en FegO; met water, dat alleen onver- 
weerbare mineralen als kwarts bevat, noemt men Zaferzet. De ijzer -en 
