91 Bodem. 
Kruimelstructuur. In alle goede bouw- en boschgronden zijn de 
verschillende bodemdeeltjes tot meer of 
minder groote klompen of kruimels ver- 
eenigd (Zie fig. 9). Men moet zich derhalve 
den in kruimelstructuur verkeerenden bodem 
opgebouwd denken, niet uit de verschillende 
deeltjes, maar uit verschillende kruimels, 
d.z. groote poreuze korrels. In dezen toe- 
stand is het poriënvolume grooter dan bij 
Fig. g. Krwmelstructuur. 
de enkelkorrelstructuur; zoo vond vaN 
RomBureH bij enkele theegronden, dat roo cc. aarde van 40 tot 5o c.c. 
lucht bevatten. 
De kruimelstructuur ontstaat bijv., wanneer het slib van de rivieren 
zich in zee afzet. Door de uitvlokkende werking van het zoute zee- 
water ballen zich de kleine slibdeeltjes tot grootere vlokken samen en 
de bezonken massa bezit eene zeer losse, kruimelige structuur. Een 
geheel ander verloop heeft het afzettingsproces van slib in zoet water. 
Hier blijven alle deeltjes op zich zelf bestaan en zinken langzamerhand, 
al naar gelang van hunne zwaarte, naar beneden; eerst de grootere 
en daarnà de kleinere. De kleinere deeltjes zetten zich dan tusschen 
de poriën van de grootere deeltjes af en men krijgt goed gesloten 
afzettingen, die bij indrogen een vast, samenhangend geheel vormen. 
Om een bodem uit de kruimelstructuur geheel of gedeeltelijk in 
de enkelkorrelstructuur over te voeren, is gewoonlijk een onder water 
zetten voldoende. Dit geschiedt ook reeds gedeeltelijk door den regen. 
De regen dringt tusschen de deeltjes, waaruit een kruimel bestaat, in 
en wel des te beter, naarmate het meer en harder regent; maakt de 
deeltjes van de kruimels los van elkander en de kleinste deeltjes vallen 
tusschen de holten der grootere in. Hoe heftiger de regen is, hoe 
spoediger de bodem in de enkelkorrelstructuur geraakt; de bodem zet 
zich, slaat dicht. Dit proces wordt nog door bewerking van den natten 
bodem bespoedigd. 
Nog ongunstiger op de bodemstructuur van kleigronden werkt 
eene oplossing van keukenzout, zooals bijv. bij eene overstrooming met 
zeewater het geval is. Door uitwisseling vormt zich veel natronaluminium- 
silikaat, kortweg natronklei. In de eerste plaats zwelt deze natronklei 
aanzienlijk met water op en verstopt reeds daardoor den bodem. Maar 
