103 Bodem. 
water niet meer tot in de bovenste lagen stijgen. Een tweede voordeel 
van het behakken van den bodem is bovendien de verwijdering van 
het onkruid, hetgeen onnoodig waterverbruik voorkomt. En ten slotte 
komt de bouwkruin tengevolge van het fijnmaken van de bovenste 
laag in een toestand, waarin het regenwater beter wordt opgenomen 
dan door eene harde bovenlaag, zoodat van kleine buitjes in drogen 
tijd meer geprofiteerd wordt. Natuurlijk is de verdamping van het bodem- 
water nog beter tegen te gaan door het opbrengen van eene bovenste 
laag, die eene geheel andere physische structuur bezit, zooals bijv. 
het strooisel op den boschgrond. 
Wij moeten ook bedenken, dat het uit de onderste lagen door 
capillaire werkingen opstijgende water verschillende opgeloste stoffen 
meevoert. Bevat de ondergrond dus zouten, dan stijgen die mee naar 
boven en kunnen daar voor den plantengroei nadeelig worden. Zoo 
deelt WINTER een geval mede van een tuin, waarin het suikerriet niet 
wilde groeien en waarvan het grondwater rijk bleek te zijn aan chloor- 
calcium en chloormagnesium. 
Plastictteit. Plasticiteit is de eigenschap van den bodem, met 
water eene kneedbare massa te vormen, die na drogen hard wordt. 
Zware gronden zijn in hooge mate plastisch; duingronden missen deze 
eigenschap. Er moet dus wel een zeker verband bestaan tusschen 
plasticiteit en gehalte aan fijne deeltjes; de sterk plastische kleigronden 
zijn rijk aan fijn materiaal, terwijl dit in het niet-plastische zand niet of 
nagenoeg niet voorkomt. 
Er zijn verschillende middelen, welke de plasticiteit kunnen ver- 
minderen en dat blijken juist die middelen te zijn, welke het kolloid- 
chemische evenwicht in den bodem verschuiven, d.w.z, die de fijne deeltjes 
uitvlokken. Wij zagen reeds, dat kalken en toevoer van humus als 
zoodanig werken. Het blijkt dan ook, dat kalken en ook humustoevoer 
de plasticiteit van den kleibodem vermindert. Ook ijzerzouten werken 
uitvlokkend op de kleideeltjes in. Het komt ons voor, dat hieraan de 
betrekkelijk geringe plasticiteit van verschillende, door ijzerverbindingen 
rood gekleurde gronden, te danken is. Zoo is de roodbruine Deli-aarde 
(tabel IV) niet zeer plastisch en dat niettegenstaande het hooge gehalte 
aan fijne deeltjes. Na drogen vormt deze grondsoort geen harde, moeilijk 
te bewerken massa, doch valt reeds bij geringen druk korrelig uiteen. 
Ook verschillende laterietachtige gronden vertoonen ditzelfde verschijnsel. 
