108 
In korte trekken komt elke methode van het mechanisch bodem- 
onderzoek hierop neer, dat de grond — na de een of andere voor- 
bereiding — door zeven en door de werking van het water in groepen 
van deeltjes van verschillende grootte gesplitst wordt. De werking 
van het water kan op tweeërlei wijze geschieden — òf door stroomend 
water te gebruiken zooals in de 
slibapparaten van ScHöNE en der- 
gelijke — òf door de bodemdeeltjes 
in stilstaand water te laten bezinken, 
zooals in de slibcylinders van Kürn, 
Ed 
' 
ÂTTERBERG en anderen. Zoo be- 
vinden zich bijv. in een waterkolom 
van ro cM. hoogte nà 8 uur stil- 
staan nog slechts deeltjes kleiner A 
dan 2 micron middellijn (dat is 
o,o0o2 mM.). Een deeltje van 2 micron 
legt bij ongeveer 15° Celsius in 8 
uur juist een weg van io cM. af; 
grootere deeltjes doen korter, kleinere 
deeltjes langer over dezen afstand. Fig. ro. 
Ten slotte is het dan nog de Slibeylinder volgens Kühn. 
vraag tot welke groepen de bodem deeltjes vereenigd moeten worden. 
Op dit punt heerscht bij lange na nog geen eenstemmigheid. leder 
land heeft ongeveer zijn eigen indeeling. In den laatsten tijd is er 
eene strooming om de volgende groepeering aan te nemen: 
Fractie deeltjes kleiner dan o,oo2 mM.; 
[1 A van o,002—0,02 RN 
" HI 5 AEO ONO ot 
He IV 5 „02 2 nô 
De methode van het mechanisch bodemonderzoek zou nu weinig 
moeilijkheden opleveren, wanneer de gronddeeltjes alle los van elkander 
waren. De methode zou dan alleen neerkomen op eene scheiding van 
deze deeltjes in groepen. Dit is nu niet het geval. De gronddeeltjes 
kleven aan elkander en het bindmateriaal wordt gevormd door de 
humus, de koolzure kalk en de uitgevlokte hydrogels van aluminium-, 
ijzer- en siliciumoxyde. Een onderzoek van het monster, zooals het 
genomen wordt of op het laboratorium inkomt, zonder ééne enkele voor- 
