Ld, 
algemeen de cultuur van de zoogenaamde laaglandgewassen mogelijk is; 
vervolgens de strook, waar het opvangen en tegenhouden van het 
water bezwaarlijker wordt, zoodat het irrigeeren en het in cultuur 
brengen van terreinen den aanleg van terrassen noodzakelijk maken. 
Hierop volgt de streek voor de zoogenaamde hooglandcultures en 
eindelijk het hooggebergte. Aan de Zuidzijde van Java treffen we in 
hoofdzaak òf duinen, òf eene steile kust (zie fig. 13) aan. 
Het laagland heeft zijne grootste breedte aan de Noordkust van 
West-Java. Op de vlakke alluviale kleistrook, die in lateren tijd door 
de rivieren en de zee gevormd is, volgt meer landwaarts in de hooger 
gelegen quartaire vlakte, welke door de rivieren doorsneden wordt 
met diepe dalen. De nagenoeg of geheel horizontale lagen van deze 
vlakte bestaan uit vulkanische breccien en tuffen, rolsteenbeddingen 
van andesiet en gruis van de tertiaire gesteenten. Aan de oppervlakte is 
alles tot roodbruine klei (lateriet) verweerd. De grens van het quartair met 
de tertiaire heuvels is overal vrij scherp aan te geven. Daar achter 
ligt een breed, samenhangend bergland, dat nagenoeg tot de Zuidkust 
van het eiland doorloopt (zie fig. 13 Kaap Karang Hawoe, bij Tji 
Solok, Preanger). In het Oostelijke deel van het bergland van de 
Preanger Regentschappen liggen groote vlakke plateau's, waarvan 
wij de bekende Bandoengsche vlakte vermelden. Deze vlakte ligt 
tusschen 65o en 68o M. boven zee en is van Oost naar West so K M. 
lang en ongeveer ro K.M. breed. Het geheele terrein is het stroom- 
gebied van de Ti Taroem en is aan de oppervlakte tot een roode, 
vette, leemachtige aarde verweerd. 
De vlakke Noordkust van Midden-Java is vrijwel gelijk aan die 
van West-Java. In het Zuiden van Midden-Java treffen we verschillende 
vlakten aan o.a. de vlakte van Banjoemas (met de Serajoe-vallei), 
grootendeels opgebouwd uit grof, vulkanisch materiaal; de Zuidelijke 
kuststrook van Banjoemas, uit alluviale, moerassige klei bestaande, 
en de Djokja'sche vlakte, welke aan de oppervlakte geheel uit vul- 
kanisch zand en steenen bestaat, nabij de grens der tertiaire heuvels 
vermengd met de brokstukken en verweeringsproducten van de tertiaire 
lagen. Langs de zeekust, van Mantjingan naar de mondingen der 
rivieren Opak en Progo tot aan de Bagelensche grens, vindt men 
eene lage reeks zeezand, kleine duinen vormende, waarachter een 
uitgestrekt strandmoeras ligt. 
