Bemesting. 
Oerboschgrond met een schadelijke overmaat 
aan plantenvoedende stoffen. 
Wanneer men pas ontgonnen humusrijken oerboschgrond voor 
het eerst voor den landbouw in gebruik neemt, is de bovenlaag van 
nature meestal zeer rijk aan stikstofhoudende lichamen, die na de 
grondbewerking gewoonlijk gemakkelijk genitrificeerd worden. Aan- 
gezien het uitspoelen der hierdoor gevormde nitraten door den grooten 
humusrijkdom niet snel gaat en in een droge periode veelal een 
opstijging met het grondwater te wachten is, blijven zij onder het 
bereik van de wortels van het cultuurgewas. Is tabak het eerste 
gewas, dan ontwikkelt de plant zich buitengewoon welig en forsch en 
wanneer de plantenproductie den doorslag gaf, zou de oogst niets te 
wenschen overlaten. Na de bewerking hebben de bladeren echter zoo- 
danige eigenschappen en zijn zoo dik, dat het product als dekblad 
onverkoopbaar is en men van een bedrijfsstandpunt uit, zelfs van een 
misoogst spreken moet. 
Bij de katoencultuur vermijden de Maleiers het om soortgelijke 
redenen, oerboschgrond (in Palembang) dadelijk na de ontginning met 
dit gewas te beplanten, omdat de te groote vruchtbaarheid, wel planten 
levert met forsch en welig ontwikkelde takken en bladeren, maar met 
zeer weinig vruchten, zoodat een geringe oogst er het gevolg van is. 
De gevolgen van een te groote vruchtbaarheid openbaren zich bij 
de suikerrietcultuur op dezelfde wijze; op te rijken oerboschgrond, 
zooals in de laatste jaren na de uitbreiding der cultuur bij herhaling 
in gebruik is gekomen, heeft men vooreerst veel schade van het legeren 
ondervonden. Elders kreeg men wel een reusachtig groote rietproductie, 
maar bij de bewerking bleek de sapzuiverheid onvoldoende te zijn en 
het suikergehalte gering. 
