Bemesting. 
Algemeene beschouwingen over bemesting. 
MIDDELEN TER BEOORDEELING DER NOODZAKELIJKHEID VAN EEN BEMESTING. 
Voor den tropischen landbouw is het betrekkelijk laat bekend 
geworden, hoe men op een rationeele wijze een bemesting moet toe- 
passen. De kennis van den bodem en van de cultuurgewassen was 
aanvankelijk gering, zoodat alleen ervaring en ondervinding, benevens 
een enkel zonder veel voorzorgen genomen experiment, zoowat het 
eenige beschikbare was om over een bemesting te beslissen. In den 
eersten tijd heeft men uit gebrek aan gegevens, die in de tropen zelf 
verkregen waren, zijn toevlucht genomen tot uitkomsten, die elders, 
vooral in Europa, bij de studie van dit vraagstuk voor den dag waren 
gekomen. Zij hadden natuurlijk betrekking op de bemesting van andere 
cultuurgewassen dan die in Indië gekweekt worden en deze waren 
bovendien nog onder geheel andere omstandigheden van grond en 
klimaat gegroeid. Nadat men met de studie op Java en Sumatra zelf 
begonnen was, bleek een zelfstandige behandeling onmisbaar te zijn 
en kwam hoe langer zoo meer de noodzakelijkheid naar voren niet 
langer de West-Europeesche bemestingsleer als richtsnoer te nemen, 
doch van den aanvang af een eigen weg te zoeken. De wijze, waarop 
het bemestingsvraagstuk, als onderdeel van het landbouwonderzoek in 
het algemeen, is aangepakt, heeft een eigenaardige ontwikkeling achter 
den rug, in overeenstemming met de wijze, waarop de landbouw in 
O.Indië gedreven wordt. Het bedrijf bepaalt zich gewoonlijk tot de 
cultuur van één gewas, suikerriet, tabak, thee, rubber, ook rijst als 
eerste gewas; dezelfde specialiseering vindt men terug bij de proef- 
stations; ook deze instituten hielden zich aanvankelijk als regel slechts 
bezig met de studie van één gewas. Om verder zooveel mogelijk alle 
omstandigheden te leeren kennen, waaronder het gewas groeien moet, zijn 
de proefstations gelegen in de streek, waar de cultuur plaats vindt. 
Echter bleek het, dat die omstandigheden naar gelang van de ligging der 
