180 
in vele gevallen een bruikbare aanwijzing verkregen, zoodat de „land- 
bouwkundige” methode de „chemische" methode meer en meer vervangen 
heeft. Op Java is vanwege de suikerproefstations het eerst gewezen 
op de geringe waarde die de „chemische methode voor den tropischen 
landbouw heeft, want „eenig verband tusschen de uitkomst daarvan 
(een chemisch onderzoek naar het gehalte aan stikstof, phosphorus en 
kali in den grond) en het verkregen gewas konden zij (wij) tot nog 
toe niet vinden” (KRAMERS). 
Een onderzoek van eenige op Deli bij de tabakscultuur gebruikte 
gronden en van de erop gegroeide tabak, leidde tot dezelfde conclusie. 
Wel is later de „chemische methode” toch korten tijd weer in gebruik 
genomen en meende men er bemestingsrecepten op te kunnen baseeren, 
maar in het algemeen telt zij thans nog slechts weinige aanhangers. 
Bij de uitvoering van potproeven volgens WaaNrr in Indië bleek 
het aanbrengen van wijzigingen noodig in verband met de groote 
afmetingen van vele eenjarige tropische cultuurgewassen, voordat zij 
rijp zijn en geoogst kunnen worden. Bij suikerriet zijn toen in plaats 
van de metalen cylinders (WacNer) groote, met grond gevulde krand- 
jangs, of vaste gemetselde en waterdichte, vierkante bakken gebruikt; 
in deze gevallen liet de contrôle over de waterverzorging echter te 
wenschen over. 
Latere proefnemingen met suikerriet op Java en met tabak op 
Deli (Dreu) deden aan den dag komen, dat de planten door de geringe 
standruimte abnormale eigenschappen verkrijgen, waardoor de uit- 
komsten van de proef aan betrouwbaarheid verliezen. Bovendien is 
een schaduwzijde van de methode, dat de proef niet eerder geeindigd 
kan worden, voor het gewas rijp is en men dus geruimen tijd wachten 
moet voor men het resultaat, het oogstgewicht, te weten komt. In 
gevallen waarin het noodig is, spoedig, over een voorloopige aanwijzing 
omtrent een eventueele bemesting te beschikken, laat deze methode 
derhalve in den steek. 
Een Amerikaansche werkwijze (Miron Wurnev; The Wire basket 
method) vereenigt de voordeelen van de „chemische methode en die 
van de potcultuur volgens WAGNER, in zich; 10. den korten duur en 
20, de plant zelf als aanwijzer voor een bemesting. Hij experimenteert 
met ook van boven bijna geheel gesloten geparaffineerde draadgazen 
mandjes, waarin vooraf gekiemde zaden uitgelegd worden. De proef 
