224 
temperaturen van 15°, maar ook niet meer. Laat men de temperatuur 
nu stijgen tot 16°, dan zou deze hoogere temperatuur op zichzelf wel 
een sterkeren groei teweeg kunnen’ brengen, maar er is niet genoeg 
water voor, bij 15° was het hoogste punt bereikt, dat met de aan- 
wezige hoeveelheid water bereikt kon worden. 
Men kan deze feiten gemakkelijk in een grafische voorstelling 
brengen op de wijze als in de nevenstaande figuur 33. Er is daar 
gebruik gemaakt van 
DA twee onderling lood- 
rechte assen. Op de 
N-as _ (abscissen-as) 
worden uitgezet de 
temperaturen, terwijl 
groel 
« 
de loodlijnen daarop 
(de ordinaten) de 
grootte van den groei 
bij die bepaalde tem- 
0 5 10 45 _ 20 _ 25 graden Celsius X peratuur aangeven. 
Vereenigt men de top- 
Fig. 33. Schema ter illustratie van de theorie der beperkehde 
DE nv ie ordinate 
factoren (verklaring in den tekst). en die or 7 
door een lijn, dan zal 
deze aangeven de afhankelijkheid van den lengtegroei van de tempe- 
ratuur. In het als voorbeeld gekozen geval zal men dus een lijn 
krijgen, die bij 5° bij de N-as begint en die dan stijgt tot het punt 
À, dat bij r5° gelegen is, om vervolgens evenwijdig aan de X-as 
verder te verloopen, zooals de gestippelde lijn aangeeft. Laat men de 
hoeveelheid water een weinig toenemen, dan is het mogelijk, dat de 
lijn blijft stijgen tot B bij 20°, om daarna horizontaal te gaan loopen 
en zoo laat zich het geval denken, dat de hoeveelheid water pas bij 
25° als beperkende factor gaat werken en dus pas bij C het stijgende 
verloop van de lijn verandert. 
Meer algemeen kan men van alle mogelijke levensomstandigheden 
zeggen, dat deze beheerscht worden door tal van factoren en dat, 
wanneer men den invloed van een van deze afzonderlijk wil onder- 
zoeken, zorg gedragen moet worden, dat niet een van de andere als 
beperkende factor gaat optreden, doordat die in weznemam aanwezig is. 
Die zoogenaamde wet van het minimum was reeds lang bekend voor 
