227 
Groei, ademhaling en voeding. 
komende groeisnelheid wordt aangegeven, deze kromme maar tot een 
zeker punt toe stijgen zal, en daarna een dalend verloop krijgt; de 
temperatuur van dit punt heet opfemum. Het is echter wel duidelijk, 
dat de plaats van dit optimum (meestal ongeveer 30° C.) afhankelijk 
zal zijn van den tijd, gedurende welken de hoogere temperatuur heeft 
“ingewerkt. Is deze tijd zeer lang, dan zal het optimum lager gevonden 
worden dan bij waarnemingen, waarbij de schadelijke temperatuur kort 
ingewerkt heeft. Eindelijk is bij zeer hooge temperatuur de schadelijke 
invloed zoo groot, dat de groei niet meer waarneembaar wordt; dit 
punt, dat niet nauwkeurig te bepalen is, wordt maxzmam genoemd. Als 
voorbeeld geef ik hier een paar cijfers waarbij met de boven aangegeven 
F 
1 
10° 
S. 35: 
X 
Schema van den invloed van de 
temperatuur op den groei. 
20° 30° 40° 50° C. 
beschouwingen omtrent den tijd 
van inwerking echter geen 
rekening gehouden is: voor 
kiemplantjes van tarwe werd 
het minimum gevonden bij 5.0° 
C., het optimum bij 28,7°, het 
maximum bij 42,5°, voor kiem- 
plaatjes van maïs bedroegen 
deze cijfers respectievelijk 9,5°, 
DAA EO IE 
Temperaturen, die naderen 
tot 50° C. of die hooger zijn, 
werken op de meeste planten doodelijk in. Het schijnt, dat daarbij het 
vochtgehalte een belangrijke rol speelt; naarmate de plant minder water 
bevat, ligt die temperatuurgrens van het leven hooger. Extreme gevallen 
zijn in dat opzicht de sporen van sommige schimmels en bacteriën, 
die in drogen toestand verwarming tot op 130° en 140° C. gedurende 
korten tijd verdragen. Ook sommige zaden, mits deze volkomen droog 
zijn, kan men tot boven roo® C. verwarmen zonder dat zij hun kiemver- 
mogen verliezen; trouwens ook de lage temperatuur van vloeibare 
waterstof wordt door deze droge zaden en sporen verdragen. 
Planten, die aan de volle intensiteit van de tropische zonnestralen 
zijn blootgesteld, worden wel sterk verwarmd, maar toch nooit zooveel, 
dat hun temperatuur boven de temperatuurgrens van het leven komt, 
een gevolg vooral van het warmteverlies door verdamping. Deelen, 
die weinig verdampen, zooals de vleezige stengels der Cactaceae of 
Deer I 
15 
