233 Groei, ademhaling en voeding. 
aan de knoopen nagenoeg nul is. De groei van de opvolgende stengel- 
leden neemt van den top van den stengel af eerst toe en daarna weer af. 
De ruimte laat niet toe, hier over den stengelgroei meer in 
bizonderheden te treden, alleen lijkt het gewenscht nog een paar 
woorden te verklaren, die dikwijls gebruikt worden, wanneer men over 
groei handelt. Daar waar de top van een deel het sterkste groeit, 
spreekt men van topgroei of apzcalen groei; is het de basis, die omgekeerd 
het sterkste groeit, zooals bij sommige bladeren voorkomt, dan wordt 
het woord basale groei gebezigd; blijft er in een stengellid een groeiende 
zône tusschen reeds volwassen weefsel over, dan gebruikt men den 
term zutercalaire groei. 
Na behandeling van het bovenstaande kan ook het begrip groei- 
snelheid kort behandeld worden. Men is lang gewoon geweest de 
verlenging van een plantendeel in de minuut groeisnelheid te noemen. 
Bepaalt men de grootte hiervan, dan blijkt deze meestal minder te 
bedragen dan o,o05 m.M., in enkele gevallen echter veel grooter te 
zijn, zooals bij bamboespruiten tot 0,6 m.M., bij meeldraden van grassen 
zelfs nog meer, zooals bij die van de tarwe tot 1,8 m.M. Maar het 
is wel duidelijk, dat men een juister beeld van de groeisnelheid ver- 
krijgt, wanneer men ook de lengte van de groeiende zône in aan- 
merking neemt; groeisnelheid wordt dan de verlenging in procenten 
van de groeiende zône per minuut. Men vindt hiervoor de volgende 
cijfers: bamboespruiten 1,27 0/), meeldraden van grassen 60 0/), sommige 
schimmeldraden echter nog meer 80 — r200/) en eindelijk voor de 
stuifmeelbuizen van Balsamine's zelfs 220 0/,. 
Sf 
Ten einde een denkbeeld te krijgen van de wijze, waarop de 
groei tot stand komt, zal het goed zijn het plantenweefsel iets meer 
in bizonderheden te beschouwen. Dikwijls reeds met het bloote oog, 
maar in elk geval bij gebruik van het mikroskoop, valt te constateeren, 
dat elk plantendeel opgebouwd is uit kleine vakjes, die cellen genoemd 
worden en die gewoonlijk van elkaar gescheiden zijn door tusschen- 
schotten, celwanden geheeten. In de cel bevindt zich een halfvloeibare 
massa, waarvan de consistentie eenigszins vergelijkbaar is met die 
van dunne gelatine — dus evenals deze colloidaal van aard is en het 
