234 
beste als een sol aangeduid wordt — en die den naam draagt van 
protoplast. Na den dood verandert de consistentie en de massa, waaruit de 
protoplast is opgebouwd, het protoplasma wordt bros en ondoorschijnend. 
Onderzoekt men een cel in zeer jongen toestand, zooals er een 
is afgebeeld in figuur 37 a, dus liggende bij den top van een stengel 
of wortel, dan ziet men in verhouding tot de grootte veel protoplasma, 
daarin ligt een groot lichaam, dat 
zich duidelijk van het overige on- 
derscheidt, de celkern (£); in tegen- 
stelling met de kern wordt het 
verdere deel van het protoplasma 
onderscheiden met den naam cy4o- 
plasma (cp). Hierin vindt men ver- 
schillende kleine korrels liggen, de 
hleurstofdragers ot chromatophoren 
(chr), die op den leeftijd bij a weer- 
gegeven kleurloos zijn, maar later 
dikwijls kleurstof zullen bevatten, 
b.v. in den toestand b. Verder komen 
er in het protoplasma een groot aantal 
blaasjes voor met een waterachtig 
vocht gevuld, de vacuolen (v) — in 
zeer jongen toestand ook wel eens 
alveolen genaamd. — Later zooals 
in b vloeien deze vacuolen ineen 
tot grootere blazen. De laag van 
het protoplasma, die de vacuole 
omgeeft en die zoo dun is, dat men 
er in de figuur niets van waar- 
Fig. 37- 
neemt, heet vacuolewand, de laag, 
Zeer jonge (a), en iets oudere cel (6); w. celwand; 
bl buitenlaag ; Cp. cytoplasma; chr. kleurstof- die het protoplasma aan den buiten- 
dragers (chromatophoren); v. vacuolen; #, kern. gd d 
kant omgeeft en die dus hier tegen 
den celwand aanligt, draagt den naam ówztenlaag. 
Nieuwe cellen vormen zich door deeling van de reeds aanwezige, 
waarbij gewoonlijk eerst de celkern zich in tweeën deelt en daarna 
tusschen deze twee een nieuwe celwand ontstaat. Die deeling vindt 
uitsluitend plaats aan de toppen van stengels en wortels en op enkele 
