239 Groei, ademhaling en voeding. 
daarmee zsosmotisch is, of zsotonisch. Nu kent men den osmotischen 
druk van salpeteroplossingen van bepaalde sterkte uitgedrukt in 
atmosferen; men is dus ook in staat, den turgor uit te drukken in 
diezelfde maat. 
Vraagt men zich nu af, wat het resultaat van die bepalingen 
geweest is, dan blijkt, dat de turgor in verschillende deelen nogal 
uiteenloopende waarden kan bezitten, somtijds 4 tot 5 atmosferen, maar 
dikwijls ook meer, in bladeren b.v. 20 tot 5o atmosferen. In den laatsten 
tijd heeft men in het algemeen vrij hooge waarden gevonden, die tot 
5o en zelfs roo atmosferen kunnen oploopen en dat wel niet alleen bij 
woestijnplanten, maar ook bij gewassen in meer normale omstandigheden 
levend. Men krijgt hierdoor wel een denkbeeld van de geweldige 
krachten, die in het plantenleven werkzaam kunnen zijn. 
De turgor heeft grooten invloed op den lengtegroei. Alleen 
wanneer een cel door den turgor gerekt is, kan de celwand groeien. 
Men kan het zich eenigszins zoo voorstellen, alsof de jonge celwanden, 
die zeer rekbaar zijn, door den turgor gerekt worden, dat ten gevolge 
hiervan de mogelijkheid bestaat voor het afzetten van nieuwe celwand- 
deeltjes in den wand, waardoor de bestaande rekking door groei 
gefixeerd wordt. 
Het wordt nu ook begrijpelijk, dat wanneer men planten met 
hun wortels ín oplossingen plaatst, de concentratie van die oplossingen 
van invloed is op den groei; hoe geconcentreerder de oplossing, des 
te geringer de groei. Daarbij moet echter opgemerkt worden, dat 
planten ín staat zijn zich te adapteeren aan de oplossing, waarin zij 
gekweekt worden. In een geconcentreerde oplossing wordt ten gevolge 
daarvan de osmotische druk van het celvocht allengs grooter: de 
belemmering van den groei wordt dus langzamerhand geringer en zal 
ten slotte in het geheel niet meer tot uiting komen. Bovendien mag 
nooit vergeten worden, dat bij den turgor twee factoren in het spel 
komen: de osmotische druk van het celvocht en de rekbaarheid van 
den celwand. Het schijnt, dat deze rekbaarheid veranderingen kan 
ondergaan, waarmee dan natuurlijk ook de lengtegroe1 zich wijzigt. 
Die verandering zou geschieden door middel van stoffen, die door 
het protoplasma worden afgescheiden en die den celwand min of meer 
week maken; de rekbaarheid zou daardoor toenemen, de elastische 
spanning daarentegen een vermindering ondergaan. 
