Voeding. 
Se 
Het is wel duidelijk, dat elke levende plant, ook al groeit die 
niet, toch voortdurend stof verliest ten gevolge van de ademhaling. 
Wil dus een plant in leven blijven, dan moet zij in staat zijn dit verlies 
aan te vullen, dus zich te voeden. Dit geldt nog veel meer voor een 
groeiende plant, waarvan het volume toeneemt, dus ook de hoeveelheid 
stof; dat is alleen maar mogelijk, wanneer stoffen van buiten kunnen 
worden opgenomen. 
Het is nu in de eerste plaats van belang na te gaan, welke stoffen 
de plant van buiten moet opnemen. Men kan daarvan vrij gemakkelijk 
iets te weten komen, door zich af te vragen, waaruit een cel bestaat. 
Zooals reeds gezegd werd, is het grootste deel van de volwassen cel 
celvocht en dit bestaat weer voor het allergrootste gedeelte uit water; 
de opgeloste stoffen zijn suikers en andere organische stoffen, maar 
verder ook zouten van kalium en magnesium. Het protoplasma bevat 
eveneens veel water, dat daarin voorkomt als zoogenaamd imbibitiewater ; 
het bestaat verder uit organische koolstofhoudende substantie — o.a. 
komen er eiwitstoffen in voor — waarin zich ook stikstof, zwavel en 
phosphorus bevinden. De celwand bevat eveneens vrij wat imbibitie- 
water en bestaat verder uit celstof (cellulose) of andere organische 
verbindingen, die alleen koolstof, waterstof en zuurstof bevatten. 
Op deze wijze komt men dus reeds tot de voorstelling, dat de 
plant als voedsel noodig heeft verbindingen van koolstof, waterstof, 
zuurstof, stikstof, zwavel, phosphorus, kalium en magnesium ; gemakkelijker 
kan men hieromtrent iets te weten komen door een analyse van de 
plant te maken. Daarbij blijkt, dat, zooals iedereen weet, een groot deel 
van het plantenlichaam uit water bestaat. De hoeveelheid daarvan is 
niet altijd even groot, maar men kan rekenen, dat gemiddeld 7o - So %, 
van het gewicht van een plant water is; bij houtige deelen kan het 
