256 
van de struktuur in de asch bewaard blijven; een voorbeeld daarvan 
levert b.v. de asch van een sigaar op. 
Een nadere analyse leert ons, dat iedere plant bestaat uit: koolstof 
(C),‚ waterstof (H), zuurstof (O), stikstof (N), zwavel (S), phosphorus 
(P), chloor (CI), kiezel (Si), kalium (K), natrium (Na), calcium (Ca), 
magnesium (Me), ijzer (Fe) en dat zij bovendien sporen van aluminium (Al) 
en mangaan (Mn) bevat. In het schema van figuur 44 is de samenstelling 
van de droge stof van gewone grassen aangegeven, waarbij de lengte 
van de lijnen aanduidt de hoeveelheid, die van elk van die stoffen bij 
het onderzoek is gevonden. Alleen die stoffen zijn in het schema niet 
opgenomen, waarvan slechts sporen werden aangetroffen. 
Deze stoffen moet de plant dus van buiten hebben opgenomen; 
het is maar de vraag hoe en vanwaar en ook de vraag of al deze 
elementen werkelijk noodzakelijk zijn voor het leven van de plant. 
Voordat deze vraag beantwoord wordt zal het gewenscht zijn, eerst 
de koolstofvoeding te behandelen. 
Alleen kan het misschien van belang zijn, hier op te merken, 
dat er planten zijn, die nog andere elementen bevatten, zoo b.v. 
zeewieren jodium (Ll) en bromium (Br), verder andere gewassen zink (Zn), 
lithium (Li), koper (Cu), nikkel (Ni), kobalt (Co), borium (B), strontium 
(Sr) en barium (Ba). Noe zeldzamer komen in sommige plantenasschen 
voor: fluorium (EF), selenium (Se), tellurium (Te), arsenicum (Às), 
antimonium (Sb), titanium (Fi), rubidium (Rb), tin (Sn), zilver (Ao), 
kwik (He), lood (Pb), thorium (Th) en chromium (Cr). Met deze 
zeldzaam voorkomende stoffen behoeft hier echter geen rekening 
gehouden te worden. 
$ r8. 
Wat de koolstofvoeding betreft, moet onderscheid gemaakt worden 
tusschen groene en niet groene planten, of liever tusschen planten, 
die bladeroen bevatten en die, waarin het ontbreekt. Zoo bevat b.v. een 
bruine beuk bladgroen, waarvan men zich dadelijk kan overtuigen, 
door een blad van dien boom in kokend water te houden; ten gevolge 
van het afsterven van het protoplasma kan de roode kleurstof dan 
naar buiten diffundeeren en het groene blad blijft achter. lets dergelijks 
kan men ook doen met een bruin of rood wier uit de zee, al is de 
verklaring van het verschijnsel daar niet zoo eenvoudig. 
