to 
51 Groei, ademhaling en voeding. 
De groene planten zullen het eerst besproken worden en daarvan 
kan gezegd worden, dat zij hun koolstofvoedsel onttrekken aan de 
lucht, waaruit zij het koolzuur absorbeeren, of wanneer het onderge- 
doken waterplanten betreft, uit het water. Intusschen geschiedt dit 
alieen in het licht; in het donker is van het verschijnsel niets waar 
te nemen. Wanneer men een stroom lucht laat strijken over groene 
planten en zonlicht of sterk diffuus licht daarop laat vallen, blijkt het 
koolzuur geheel en al aan die lucht te worden onttrokken. 
Een nadere analyse leert nu echter, dat de groene planten een 
ander gas afgeven, wanneer zij aan het licht worden blootgesteld, 
namelijk zuurstof. Het gemakkelijkst kan men deze zuurstofafscheiding 
waarnemen bij waterplanten; deze nemen het koolzuur op, dat in 
opgelosten toestand in het water voorkomt, terwijl daarentegen de 
afgescheiden zuurstof in veel geringere mate in water oplosbaar is en 
dientengevolge spoedig in den vorm van bellen zichtbaar wordt. 
Verzamelt men deze bellen, dan is het gemakkelijk met behulp van 
een glimmenden zwavelstok aan te toonen, dat hier inderdaad zuurstof 
gevormd is. 
Het onderzoek van de hoeveelheden leert, dat in volume evenveel 
zuurstof gevormd wordt als er koolzuur opgenomen is, dus, daar gelijke 
volumina van verschillende gassen onder overeenkomstige omstandig- 
heden evenveel moleculen bevatten, wordt er op elk molecuul koolzuur, 
dat opgenomen is, één molecuul zuurstof afgegeven. Let men op de 
samenstelling van het koolzuur, CO3, dan blijkt, dat van de CO3 de 
Os wordt afgegeven, zoodat dus alleen de koolstof in de plant achterblijft. 
In welke verbinding wordt nu die koolstof in de plant terug- 
gevonden? Zeer dikwijls in den vorm van koolhydraat en wel vooral 
van een bepaald koolhydraat, namelijk zetmeel. Men kan gemakkelijk 
aantoonen, dat bij de koolzuurasstmelatte, zooals het verschijnsel genoemd 
wordt, in vele gevallen inderdaad zetmeel ontstaat. Daarvoor wordt 
een proef genomen met een blad, dat men eerst gedurende 1r2—24 
uur in het donker heeft gehouden, een middel waardoor het zetmeel 
uit het blad verdwijnt. Wordt zulk een blad nu in een koolzuurhoudende 
atmosfeer aan het licht blootgesteld, dan wordt er weer zetmeel gevormd 
en wel des te meer naarmate de proef langer duurt; in een koolzuurvrije 
atmosfeer ontstaat dit niet. De aanwezigheid van zetmeel kan men 
gemakkelijk constateeren, door het blad eerst in kokend water te 
