260 
te worden aan de uitvoering van de verschillende levensverrichtingen. 
Wellicht is het goed, nog eens na te gaan, hoe twee zoo geheel 
tegenovergestelde processen als de koolzuurassimilatie en de adem- 
haling bij de groene plant naast elkaar kunnen bestaan. Het behoeft 
geen betoog, dat in het donker uitsluitend de ademhaling zal worden 
waargenomen; in het licht daarentegen overweegt de koolzuurassimilatie 
zoo sterk, zelfs bij deelen, die zeer weinig bladgroen bevatten, dat de 
ademhaling geheel in het niet verzinkt. Men kan zich echter ook 
afvragen, wat op den duur overweegt, wanneer een plant b.v. eens 
eenige weken achtereen wordt waargenomen. Het is wel duidelijk, 
dat wanneer de ademhaling overweegt, de plant in gewicht moet 
afnemen. Bij groeiende planten of ook bij planten, die niet meer groeien, 
maar die nog een krachtig leven vertoonen, zal dus altijd de hoeveel- 
heid opgenomen koolzuur grooter zijn dan de hoeveelheid, die bij de 
ademhaling wordt afgegeven; het omgekeerde zal alleen worden waar- 
genomen bij kwijnende, afstervende planten. 
SO} 
Wanneer men afziet van zulke planten als de Cactaceae en enkele 
andere, waar de bladeren tot kleine schubbetjes gereduceerd zijn, dan 
kan gezegd worden, dat het juist de bladeren zijn, die de grootste 
hoeveelheid bladeroen bevatten en men kan dus ook verwachten, dat 
deze de hoofdvoedingsorganen van de plant zijn, voor zoover het 
betreft het opnemen van koolstofhoudend voedsel. Hoe dringt nu dit 
koolzuur in zulk een blad naar binnen? 
Een blad is evenals andere deelen van een plant omgeven door 
een laag van cellen, die bestempeld wordt met den naam van opperhurd 
of eprdermis; deze kan alleen bij sommige stengels en wortels tijdens 
den lateren diktegroei vervangen worden door kurk. De cellen van 
die opperhuid bevatten bij de hoogere planten geen bladgroen en zij 
sluiten zonder openingen aan elkaar. Slechts hier en daar vindt men 
in die opperhuid kleine openingen, bestempeld met den naam van 
huidmondjes of stomata. Elk huidmondje is omgeven door twee cellen, 
die den naam sluitcellen dragen en die een min of meer halvemaan- 
vormig uiterlijk hebben, wanneer men ze van de vlakte beziet. Fig. 45 
geeft in a het beeld van een stukje opperhuid met drie huidmondjes 
