262 
zuurontleding plaats; hier toch is niet alleen het meeste bladgroen te 
vinden, maar de bovenkant ontvangt ook het meeste licht. 
Het koolzuur dringt nu binnen door de huidmondjes, komt zoo 
in de intercellulaire holten van het blad en kan dus ook de palis- 
sadencellen bereiken, waar de ontleding in hoofdzaak plaats heeft. 
Men kan dit gemakkelijk bewijzen, door gebruik te maken van een 
mengsel van 3 deelen cacaoboter en 1 deel was, dat men in gesmolten 
toestand op dien kant van het blad aanbrengt, waar de huidmondjes 
gelegen zijn. Laat men het dan daarna afkoelen, dan zijn de huidmondjes 
geheel verstopt en nu blijkt een dergelijk blad niet meer te assimileeren, 
ook al is de opperhuid aan den bovenkant, die in het gegeven geval 
geen huidmondjes draagt, niet afgesloten. Men kan de proef ook anders 
nemen, indien men een blad even laat verwelken door watergebrek; de 
huidmondjes sluiten zich dan, de koolzuuropname heeft niet meer plaats 
en er wordt geen zetmeel gevormd. Dat dit niet een gevolg is van 
het verwelken op zich zelf, kan blijken, wanneer men een dergelijk 
blad van een insnijding voorziet; rondom deze opening heen wordt 
dan wel zetmeel gevormd. 
De grootte van de koolzuurassimilatie is afhankelijk van tal van 
uitwendige omstandigheden, waarvan b.v. de invloed van de temperatuur 
onderzocht is en geheel in overeenstemming gevonden werd met hetgeen 
daaromtrent bij andere levensprocessen werd waargenomen. Verder 
neemt de koolzuurontleding toe met de lichtsterkte en ook met het 
koolzuurgehalte van de lucht. In de natuur is dit laatste wel niet aan 
veel schommelingen onderhevig, maar men kan het gehalte kunstmatig 
vermeerderen. Dan blijkt de grootte van de koolzuurassimilatie evenredig 
te zijn met het koolzuurgehalte van de lucht, die men over de plant 
laat strijken. Intusschen werkt al zeer spoedig het licht als beperkende 
factor, daar men de sterkte daarvan niet zoodanig kan doen toenemen, 
dat er nog meer koolzuur wordt ontleed. 
De huidmondjes liggen regelmatig verspreid in de opperhuid en 
het is dus wel duidelijk, dat bij de gegeven omstandigheden de mate 
van de koolstofvoeding afhankelijk zal zijn van de grootte van het 
bladoppervlak: van een groene plant, terwijl het niet zoozeer op volume 
of gewicht van de bladeren aankomt. Het is dus ook duidelijk, dat 
verkleining van dit bladoppervlak ongunstig op de voeding zal moeten 
inwerken. Wil men nu weten, met welke kracht het koolzuur wordt 
