210 
beide gevallen worden dan aan het zand of aan het water bepaalde 
stoffen toegevoegd en nagegaan of deze voor de ontwikkeling van 
de plant noodig zijn. Gebruikt men voor de proeven kiemende zaden, 
dan zullen deze ook zonder eenig ander voedsel dan water zich een 
eind ver kunnen ontwikkelen, omdat het zaad een zekere hoeveelheid 
reservevoedsel bevat; is dit opgebruikt, dan treedt een stilstand in de 
nn ontwikkeling op, die alleen dan voor- 
- | bijgaand is, wanneer spoedig de noodige 
Sj voedingsstoffen aan het water worden 
toegevoegd. 
A 4 Het zou geen doel hebben deze 
Y “_{ proeven hier in bizonderheden te be- 
spreken, alleen kan als resultaat ver- 
9 a | __meld worden, dat het gelukt, een plant 
IN’ P | in waterkultuur tot normale ontwik- 
ce ( keling te brengen, mits aan het water 
toegevoegd zijn verbindingen van de 
elementen: Zaltum, magnesium, calctum, 
zer, stikstof, zwavel en pPhosphorus. De 
metalen moeten in den vorm van zouten 
worden toegediend en daarbij schijnen 
wel kalium- en magnesiumzouten een 
hoofdrol te spelen. 
| Afwezigheid van calcium werkt 
st 
vergiftigend op de plant, maar toch zijn 
er redenen om aan te nemen, dat de 
Fig. 49. Waterkultuur van een 
kalk anders werkt dan de twee eerst- 
maisplant. N . 
genoemde metalen. Een van die redenen 
is o.a, dat alleen groene planten het calcium noodig schijnen te hebben, 
terwijl schimmels en bacteriën het zeer goed zonder dit element kunnen 
stellen; daarentegen kunnen zij kalium en magnesium niet ontberen. 
Van het ijzer zijn slechts zeer geringe hoeveelheden noodig; 
planten, die lijden aan gebrek aan ijzer, worden niet groen, men noemt 
ze chlorotisch d.w.z. zij krijgen een gele tint, die verdwijnt, wanneer 
men een weinig ijzerzout aan de voedingsoplossing toevoegt. Opmerking 
verdient, dat ijzer geen bestanddeel uitmaakt van de bladgroenkleurstof, 
wel komt daarin het metaal magnesium voor. 
