Voortplanting enz. 
Voortplanting. 
Men spreekt van voortplanting, wanneer een deel van een plant 
zich zelfstandig tot een nieuw individu gaat ontwikkelen, nadat het 
van de moederplant los is geworden. Intusschen is het niet altijd even 
gemakkelijk, de grens tusschen gewonen groei en voortplanting aan 
te geven. Wanneer b.v. een plant met een wortelstok groeit, zullen de 
verschillende bovenaardsche deelen onder den grond met elkaar in 
verbinding staan door dien wortelstok; het geheel zal dus als een enkel 
individu beschouwd worden en wanneer zich een nieuwe bovenaardsche 
spruit vormt, zal men het woord groei bezigen. Nu komt het echter 
herhaaldelijk voor, dat een stuk van zulk een wortelstok afsterft; het 
gevolg zal kunnen zijn, dat de samenhang tusschen verschillende van 
die bovenaardsche deelen verbroken is. Men zal ze dus niet meer als 
een enkel individu kunnen beschouwen en het woord voortplanting 
gaan bezigen. Het gaat hiermee, zooals met allerlei indeelingen, die 
de mensch op het gebied van de levende natuur maakt; er zijn altijd 
overgangsgevallen, die zich niet in het keurslijf van de verdeeling 
laten dringen. 
Het schijnt op het eerste gezicht, alsof dit een zuiver theoretische 
vraag is, maar toch hangt hier een vraagstuk van de praktijk mee 
samen; zonder te veel in bizonderheden te treden, kan het volgende 
hiervan gezegd worden. Wanneer men stekken van een plant gesneden 
heeft, die daarna tot afzonderlijke planten zijn opgegroeid, kan de 
vraag gesteld worden, of deze stekken te beschouwen zijn als deelen 
van het oorspronkelijke individu, dan wel als nieuwe individuën. De 
eerstgenoemde opvatting kan samengaan met de voorstelling, dat elk 
individu een bepaalden leeftijd niet kan overschrijden. Is dit inderdaad 
het geval, dan zal door dien leeftijd aan de vermenigvuldiging door 
stekken een grens gesteld zijn; voortdurende ongeslachtelijke voort- 
