306 
ontstaan, die bij uitgroeiing een vorm oplevert, welke in eigenschappen 
ongeveer het midden houdt tusschen de twee planten, waarvan men 
uitgegaan is. Het is gebleken, dat zulk een entbastaard bestaat uit 
cellen van beide planten afkomstig, die op bepaalde wijze ten opzichte 
van elkaar gerangschikt zijn; er is een zoogenaamde cAmaere gevormd. 
Zoo is bv. Adam's Gouden Regen niets anders dan een gewone Gouden 
Regen, waarvan de opperhuid vervangen is door de opperhuid van 
den Purperen Regen. De Gouden Regen zit als een hand binnen een 
handschoen in een enkele laag van cellen van den Purperen Regen. 
Ook in de groeipunten is derhalve de buitenste cellaag afkomstig van 
een andere soort dan de meer naar binnen gelegene; elke soort van 
cellen behoudt daarbij dan echter volkomen haar karakteristieke eigen- 
schappen. Dat ziet men o.a. bij de vorming van de geslachtscellen; 
men dient daarbij te weten, dat deze bij hoogere planten altijd ontstaan 
uit de op één na buitenste cellaag, dus uit die, welke onmiddellijk 
onder de opperhuid ligt. Wanneer het nu gelukt, nakomelingen van 
zulke chimaeren uit zaad op te kweeken, dan blijkt, dat deze volkomen 
overeenstemmen met den zuiveren vorm, waartoe de cellen behoorden, 
die onder de opperhuid lagen en daar onmiddellijk aan grensden. In 
het gegeven voorbeeld van Adam's Gouden Regen zou men dus bij 
uitzaaiing den zuiveren Gouden Regen voor den dag zien treden. 
Hoe aantrekkelijk het onderwerp ook moge zijn, het is beter hier 
niet verder in bizonderheden te treden omtrent deze entbastaarden, 
daar zij vooralsnog voor den praktischen planter van geen direct nut 
zijn gebleken. Alleen in zooverre kunnen zij toch een nuttige les 
opleveren, als zij overtuigend leeren, hoezeer de twee vormen bij 
enting hun eigenschappen onafhankelijk van elkaar behouden, zelfs 
wanneer zij elkaar in zoodanige mate doordringen, als bij de chimaeren 
het geval is. 
S 6. 
De geslachtelijke voortplanting, die thans behandeld zal worden, 
is gekenmerkt door de eigenaardigheid, dat daarbij nooit een enkele 
cel voldoende is voor de vorming van een nieuwe plant, maar dat 
steeds twee cellen met elkaar moeten versmelten; bij deze versmelting 
vereenigen zich ook de kernen met elkaar. Uit het vereenigingsproduct, 
