812 
met tuinbouw variëteiten, die waarschijnlijk bastaarden waren, waar de 
kruisbestuiving vermoedelijk steeds met bastaardeering gepaard ging. 
In den tijd, waarin die proeven genomen werden, kon de aandacht 
op dit punt nog niet vallen, omdat men toen van bastaarden nog 
weinige wist; thans maakt onze meerdere kennis in dat opzicht ons 
voorzichtig, om uit deze proeven zulke verstrekkende gevolgen af te 
leiden. Het is bekend, dat bastaarden dikwijls krachtiger planten zijn 
dan de ouderlijke vormen, die men met elkaar gekruist heeft. In den 
laatsten tijd is dit punt opzettelijk onderzocht bij maïs en bij tabak. 
Mais vertoont in de natuur gewoonlijk kruisbestuiving en hier bestaat 
een veld vermoedelijk uit een mengsel van allerlei bastaarden. Zelf- 
bestuiving geeft hier dan ook een vermindering van de opbrengst. Bij 
tabak vindt in de natuur geregeld zelfbestuiving plaats; kruist men 
daar nu twee met elkaar overeenkomende vormen, dan wordt de 
opbrengst niet grooter, wel wanneer men die kruising uitvoert tusschen 
twee rassen van de tabak, die vele punten van verschil vertoonen. 
Vooralsnog zal men dus goed doen niet te gelooven aan het een 
of andere schadelijke gevolg, dat onvermijdelijk zou moeten optreden 
bij voortdurende zelfbestuiving van eenige plant. Men houde daarbij 
echter in het oog, dat latere proeven ons wellicht enkele planten zullen 
leeren kennen, waarbij dit gevolg wel opgemerkt wordt. 
Sg. 
Het zal thans noodig zijn, meer in bizonderheden na te gaan, 
hoe eigenlijk de bevruchting tot stand komt. De stuifmeelkorrels, die 
op den stempel terecht zijn gekomen, kiemen daar en vormen een 
stuifmeelbuis, die door het stijlkanaal naar binnen groeiende in de 
holte van het vruchtbeginsel, ten slotte zich aanlegt tegen een van de 
zaadknoppen. 
De stuifmeelkorrel is oorspronkelijk ééncellig met één kern; maar 
deze cel deelt zich al spoedig in tweeën, zoodat er twee eenkernige 
cellen ontstaan, zooals men in fig. 69a ziet afgebeeld. De beide kernen 
dringen in de stuifmeelbuis en zijn dan in den top daarvan te vinden (men 
zie de fig. 696). Een daarvan, de zoogenaamde vegetatieve, die vooraan 
gaat bij het uitgroeien van de stuifmeelbuis, blijft ongedeeld, de andere 
deelt zich nog eens en zoo ontstaan de beide gezeratteve kernen (fig. 69c), 
