ble) 
In figuur Sr vindt men een afbeelding van de stamplant, de 
Oenothera Lamarckiana; de mutanten vertoonen nu afwijkingen in 
allerlei richtingen. Sommige onderscheiden zich haast alleen door de 
kleinheid van alle deelen; deze kregen den naam Oenothera nanella. 
Andere hebben roodachtig gekleurde nerven op bladeren en vruchten, 
hebben smalle en grijsachtig groene bladeren, zijn min of meer behaard, 
terwijl de stengels gemak- 
kelijk breken ten gevolge 
van de dunwandige bast- 
vezels; deze werden met 
den naam O. rubrinervis 
bestempeld. Weer anders 
is het bij de O. gigas, in 
fig. 82 afgebeeld, waar alle 
deelen grooter en krach- 
tiger zijn dan bij de O. La- 
marckiana behalve de 
vruchten, die slechts de 
halve lengte bezitten van 
die der stamplanten. Én zoo 
zijn er meer vormen opge- 
treden, die hier niet nader 
besproken zullen worden. 
Alleen kan opgemerkt 
worden, dat hunne eigen- 
schappen steeds dezelfde 
waren, waar zij ontstonden, 
onverschillig of dit te Am- 
sterdam geschiedde of b.v. 
in de Vereenigde Staten 
Fig. 82. Oenothera gigas. 
van Noord-Amerika. 
Het aantal afwijkende vormen, dat men ziet optreden, is nooit 
groot, maar in het’ eene jaar meer dan in het andere. Daarbij ziet men 
sommige van die mutaties elk jaar voor den dag komen, zooals de 
nanella, andere daarentegen slechts zelden. Het meest extreme geval 
is de gigas, die te Amsterdam tweemaal en eens te New-York is 
ontstaan. Dit neemt niet weg, dat deze vorm toch in kultuur is, omdat 
