350 
dus gedoornd met witte bloemkroon, maar alleen 6 is geheel homo- 
zygotisch, 8 en 14 zullen in de F3 weer splitsen wat de gedoorndheid 
betreft. 
Ir, 12 en 15 bezitten de domineerende P en de recessieve d, zijn 
dus doornloos met paarse bloemkroon, maar alleen rr is geheel 
homozygotisch. 
16 eindelijk is homozygotisch voor de beide recessieve eigen- 
schappen, dus doornloos met witte bloemkroon. 
Men zal derhalve in de Fy zien optreden g planten met paarse 
bloemkroon en gestekelde vruchten, tegen 3 met paarse bloemkroon en 
gladde vruchten, 3 met witte bloemkroon en gestekelde vruchten en 
L met witte bloemkroon en gladde vruchten. Deze verhouding in de 
Fy 9 : 3 : 3 : r wijst dus op de aanwezigheid bij de ouders van twee 
stel antagonistische eigenschappen, die onafhankelijk van elkaar zijn. 
Opgemerkt kan nog worden, dat No. 2= 5, No. 3 = 9, No.4 = 
= Io — 13, No, 8 — 14 en No, 12 — 15, zoodat ins de Eontofaen 
== 
\O 
genotypisch verschillende combinaties voorkomen. Zooals reeds gezegd 
werd, zullen deze in de F3 weer splitsen, voor zoover zij heterozygotisch 
zijn; maar ten deele zijn zij homozygotisch, namelijk No. r, 6, rr en 16. 
No. r is gelijk aan den eenen ouder, 16 gelijk aan den anderen ouder, 
maar 6 en 11 zijn nieuwe constante vormen met een andere combinatie 
van eigenschappen dan bij de ouders werden aangetroffen. Hier komt 
dus ook het praktische belang van deze proeven voor den dag, daar 
uit dit voorbeeld duidelijk blijkt, hoe men door bastaardeering over 
nieuwe geheel constante vormen kan beschikken, waarvan men door 
proefneming vooruit kan nagaan, of zij mogelijk zijn. 
Duidelijk is dus ook, dat bastaardeeringsproeven nooit mogen 
worden afgebroken bij de F,, omdat men niet het verwachte resultaat 
verkreeg; minstens moeten zij worden voortgezet tot de F3, somtijds 
ook nog tot de Fz. In zulke gevallen moet men dan echter de zekerheid 
hebben, dat de vormen, waarvan men uitgegaan is, homozygoten waren 
en dat zij niet zelf reeds bastaardnatuur bezaten. 
Opgemerkt moet nog worden, dat twee vormen, die men kruist, 
gewoonlijk een groot aantal gemeenschappelijke eigenschappen bezitten 
en dat er maar enkele verschillend zijn; wanneer dus in het voorbeeld 
gezegd werd, dat de eene vorm DDPP genoemd kon worden en de 
andere ddpp, dan beteekende dit, dat men alle gelijke factoren van de 
