362 
ontstaan door kruising van de vrouwelijke biennis met het stuifmeel 
van muricata, op muricata, terwijl daarentegen diegene, welke verkregen 
wordt door het stuifmeel van biennis op den stempel van muricata te 
brengen, het meeste overeenkomst vertoont met biennis. 
Een derde voorbeeld heeft betrekking op de zoogenaamde twee- 
lingsbastaarden, die men bij de teunisbloemen aantreft. Wanneer men 
Oenothera Lamarckiana als moeder kruist met het stuifmeel van de 
O. biennis, dan krijgt men een vorm, die in volgende generaties constant 
schijnt en die het midden houdt tusschen de beide ouders. Maar 
wanneer men het omgekeerde doet, wanneer dus de stempel van biennis 
bestoven wordt met het stuifmeel van Lamarckiana, dan ontstaan er 
bastaarden, die, hoewel zij in het algemeen een tusschending zijn 
tusschen de beide ouders, zich daarnevens voordoen in twee scherp 
gescheiden vormen. De eene heeft breede, platte, heldergroene bladeren 
en heeft den naam O. laeta gekregen; de andere, die O. velutina 
genoemd wordt, heeft smallere, min of meer gootvormige bladeren, die 
sterker behaard zijn; beide vormen ontstaan in een vrij wel even 
groot aantal. 
Wij zullen deze voorbeelden niet verder uitwerken, ook niet melden, 
wat door sommige onderzoekers ter verklaring is aangegeven, want 
niemand heeft deze gevallen nog volledig kunnen ophelderen. Liever willen 
wij er hier nog eens op wijzen, dat men bij kruisingsproeven zekerheid 
moet hebben van de zuiverheid van het uitgangsmateriaal. De stam- 
vormen moeten zuiver zijn en dat kan men ze uiterlijk niet aanzien, 
maar dit moet eerst door proeven worden uitgemaakt. Men kan eigenlijk 
wel met zekerheid zeggen, dat in de natuur al die planten, waar kruis- 
bestuiving regel is, heterozygoten zijn; pas door kultuur kan men hier 
somtijds de homozygotische vormen uithalen. Daarom vooral neemt 
men zijn proeven gaarne met zulke planten, waar dit gevaar niet bestaat, 
waar dus onder normale omstandigheden zelfbestuiving voorkomt. 
Het spreekt wel haast van zelf, dat er met de meeste zorg voor 
gewaakt moet worden, dat alleen die bestuiving plaats heeft, die bij 
de kruising bedoeld werd. Er komen zeker nu en dan fouten in dat 
opzicht voor en zulke fouten zijn vooral daarom zoo hinderlijk, omdat 
het voor latere onderzoekers dikwijls buitengewoon moeilijk is, het 
bewijs te leveren, dat hier een fout gemaakt werd. Dat men oudere 
onderzoekingen, dateerend van den tijd vóór de wederontdekking der 
