413 Plantenziekten en hare bestrijding. 
een ander vat 2 K.G. kalk en vult de hoeveelheid onder goed roeren 
tot 5o Liter aan. Alles moet in houten vaten geschieden. Daarna 
voegt men, steeds onder flink omroeren, de kopervitriooloplossing bij 
de kalkmelk, totdat men een vloeistof verkrijgt, waarin zich in rust 
een fijn neerslag afzet. De daarboven staande vloeistof moet helder 
zijn en rood lakmoespapier blauw kleuren. Een mes, in de vloeistof 
gehouden, mag geen rooden aanslag vertoonen. Moet zij voor het 
gebruik langen tijd staan. dan kan men er wat suiker aan toevoegen, 
waardoor zij minder snel in samenstelling verandert. 
Ook verhoogt door toevoeging van suiker het kleefvermogen 
der pap. 
De Bordeauxsche pap wordt nu met een pulverisateur of sprenkelaar 
verspoten en zoodoende zeer fijn over de plantendeelen verdeeld. Het 
is van belang, dat men niet te zuinig is met spuiten, zoodat de zwam- 
sporen alle geraakt kunnen worden. Het bezwaar van het wegspoelen 
van de pap door zware regens doet zich voornamelijk in de tropen 
gelden. Daarom is men er in Kameroen toe overgegaan op roo Liter 
Bordeausche pap 250 gram hars en soo gram stijfsel toe te voegen, 
waardoor het kleefvermogen verhoogd wordt. Het schijnt echter, dat 
wanneer de pap eenmaal goed aangedroogd is, de afspoeling niet zoo 
gemakkelijk plaats vindt. 
Hoe de Bordeausche pap inwerkt, weet men niet precies. Er 
ontstaan aan de lucht en al naar gelang van de vochtigheid, verschil 
lende koper- en kalkverbindingen, die doodelijk op de schimmels in- 
werken. Op het plantenweefsel heeft de pap, mits in zwakke concen- 
tratie aangewend, een geheel andere uitwerking. Het bladweefsel blijft 
nl, langer groen dan onbehandeld weefsel. Er heeft dus een gunstige 
werking op het bladgroen plaats, die men getracht heeft op zeer 
verschillende manieren te verklaren. 
Nemen wij als voorbeeld de bespuiting van de tabaksplantjes 
tegen de bibitziekte, Phytophthora Nicotianae; de zwemsporen van deze 
schimmelkiemen op de bladen en stengels en dringen door de opper- 
huid naar binnen. Bespuit men nu de kiemplantjes, dan worden de 
myceliumdraden buiten op de plant gedood; de draden, die binnen- 
gedrongen zijn, echter niet meer, en deze kunnen haar verwoestend 
werk nog voortzetten. Al spuit men dan ook herhaalde malen, de 
ziekte is dan niet meer te beteugelen. Past men echter de behandeling 
