482 
insecten verzameld en in vaten bewaard. De bedekking van deze vaten 
was van dien aard, dat de schadelijke dieren, die er zich in ontwikkelden, 
niet ontsnappen konden, terwijl voor de meestal veel kleinere parasieten 
gelegenheid bestond door fijne mazen van een dekstof te ontkomen. 
Op deze wijze werd een verbreiding van de parasieten in de hand 
gewerkt. Later heeft men zich van meer uitgewerkte methoden bediend. 
In Ned.-Indië is reeds lang veel belangstelling geweest voor de studie 
van de vijanden der schadelijke insecten. Zoo worden de parasieten 
(wespjes) van de cacaomot grondig bestudeerd. Op enkele onder- 
nemingen zijn zij in het groot gekweekt en bij duizenden in den aan- 
plant losgelaten. Het is gebleken, dat de motparasieten oorspronkelijk 
op spinneneieren parasiteerden en regelmatig in spinnennestjes worden 
aangetroffen. In den tijd van het rampassen, als alle cacao van de boomen 
is, is er dan tenminste een gastheer aanwezig, op welke zij voortteren 
kunnen. Doch het is ook zeker, dat de voorkeur aan spinneneieren 
boven motcocons wordt gegeven. Het practische resultaat van dit ver- 
spreiden van parasieten in het groot is nog niet te overzien. Ook met 
de sluipwespjes van de rietboorders zijn nog geen resultaten bereikt. 
Wel weet men op Java, dat de boeboek, een schorskevertje in 
de koffie, veelal in zijn ontwikkeling beperkt wordt door een sluip- 
wespje, dat men regelmatig uit de aangetaste takjes, in plaats van 
het kevertje, kan zien te voorschijn komen. 
Van eenigszins anderen aard is het bemieren van cacaotuinen 
tegen de wants Helopeltis, een methode die meer en meer ingang 
vindt. Het is nl. gebleken, dat de cacaovruchten, waarop de zwarte 
cacaomier (Dolichoderus bituberculatus) meestal samen met 
een witte schildluis (Dactylopius crotonis) voorkomt, door 
Helopeltis gemeden worden. De mier eet de wants niet op, maar zij 
mijden elkaar. Het voorkomen van het eene insect sluit dat van het 
andere uit. Men zoekt nu de cacaotuinen kunstmatig te bemieren. Er 
worden daartoe tot nesten samengebonden cacaobladeren in de boomen 
opgehangen, terwijl men er kolonies van zulke mieren in loslaat. 
Het is daarbij dikwijls noodig, dat vreemde mieren, welke weer de 
zwarte mieren zouden verjagen, worden weggevangen (gramangmier). 
Naast elkaar gelegen tuinen verbindt men wel door bamboedraden, 
om de mieren te laten overwandelen. Om het den mieren naar den 
zin te maken, moeten de tuinen goed beschaduwd zijn. 
