438 
kan de schimmel zich niet zoo-sterk meer uitbreiden als op de jonge; 
zij vormt hier slechts plekken. Het is duidelijk, dat deze infecties dikwijls 
haar oorsprong vinden in van de kweekbedden meegebrachte sporen. 
In de Vorstenlanden treedt de „lanasziekte" sterk op den voor- 
grond, terwijl zij in Deli zeldzaam is, doch de bibitziekte nogal eens 
optreedt. Een en ander staat misschien met de zeer verschillende wijze 
van cultuur in verband. Op de kweekbedden kan de ziekte gemakkelijk 
door bespuiten met Bordeausche pap bestreden worden, op het veld 
niet. In de Vorstenlanden is men tot het verbranden van de zieke 
planten overgegaan. Nauw verwant met deze zwam is die van de 
aardappelziekte (Phytophthora infestans. de Bary) welke ook 
in Nederlandsch-Indië en wel in den Tenger enorme schade aan het loof 
van de aardappels berokkent. De bladen zijn bedekt met bruine vlekken, 
die aan de onderzijde een wit dons vertoonen. Het blad verdroogt 
spoedig. In Europa wordt ook deze ziekte met Bordeausche pap 
behandeld. 
Ook de schimmel van de cacao- en Heveakanker (Phy- 
tophthora Faberi. Maubl.) behoort in deze groep thuis. In de 
schors van genoemde boomen groeit het mycelium, dat natte, ver- 
kleurde plekken doet ontstaan en bij Hevea aanleiding geeft tot 
sterke, abnormale houtvorming, waardoor de latex-productie en het 
tappen zeer bemoeilijkt worden. Vooral in een vochtige atmosfeer, 
in weinig gesnoeide en sterk beschaduwde tuinen, ontwikkelt zich de 
zwam sterk. De plekken worden dan uitgesneden en met carbolineum 
bestreken. Buitendien veroorzaakt de zwam nog een vruchtrot (zwartrot) 
van cacao (mogelijk ook bij Hevea). In de slijmkanalen van de vrucht- 
huid vindt men veelal de eisporen van deze zwam. Dit verschijnsel 
treedt in Ol. op den achtergrond, is echter in Kameroen en Z.- Amerika 
veel meer algemeen. 
Onder de Zumyceten of draadzwammen die zich van de vorige 
groep wierzwammen onderscheiden, doordat zij sterk gesepteerde 
draden hebben, komen allereerst voor de Ascomyceten of blaasjes- 
zwammen. 
De Ascomyceten onderscheiden zich door het voorkomen van 
kolfvormige sporenblaasjes, die meest acht sporen inhouden. Men 
noemt zulk een blaasje: ascus. De asci zijn het product van een 
