445 Plantenziekten en hare bestrijding. 
roestroode plekken op de bladeren, stengels en aren. Deze plekken 
geven een rood poeder af, de sporen. Zij zijn oranje gekleurd, hebben een 
stekelige oppervlakte, en worden uredosporen of zomersporen genoemd. 
Tegen den oogsttijd vindt men niet meer deze sporen, doch andere, 
donkerder roodbruin gekleurde hoopjes op de bladeren, de zooge- 
naamde winter- of teleutosporen, die dikkere wanden hebben. Deze 
blijven den winter over met de doode plantendeelen op het land liggen 
en kiemen in het voorjaar tot zoogenaamde basidiën, mikroskopische 
zwamdraadjes, die zeer kleine spoortjes afsnoeren. Deze basidiosporen 
nu, moeten op een andere voedsterplant kiemen om naar verdere ont- 
wikkeling door te maken en wel op de berberis, een heester. Op de 
bladen van de berberis kiemen de sporen; zij dringen naar binnen 
en vormen aan den onderkant van het blad de zoogenaamde aecidiën 
of bekertjes, kleine roestroode bekervormige lichaampjes, waarin de 
bekersporen ontstaan. Eerst deze bekersporen zijn het, die weer het 
graan infecteeren kunnen. 
Om haar geheelen ontwikkelingseyclus te doorloopen, heeft de 
zwam dus twee voedsterplanten noodig, de berberis 
voor de bekersporen en een graanplant voor de zomer- 
en wintersporen. Toen deze „verhuizing” van de roest- 
zwammen ontdekt was, meende men ze dus op een 
zeer eenvoudige manier te kunnen bestrijden en wel 
door de eene voedsterplant uit de nabijheid van de 
andere te houden. Men heeft echter later ontdekt, dat 
ook in streken, waar de berberis ontbrak, de graan- 
roest welig parasiteerde. Fig. 104. 
5 5 - Kiemende teleuto- 
De ontwikkeling moet dus dan in verkorten vorm sporen met basidio- 
geschieden, doch hoe zij dan precies verloopt, is niet bk 
bekend. Niet alleen voor de graanroest, maar ook voor andere soorten 
is het gebleken, dat zij zich soms zonder de bekervruchtjes kunnen 
ontwikkelen. 
De roestvlekken van de koffiebladziekte, bestaan uit de 
uredosporen, die aan de onderzijde van het blad in hoopjes van 
3 m.M. doorsnede te voorschijn komen. De sporen zijn oranjegeel. 
Zooals de meeste uredosporen zijn zij met wratjes bedekt, terwijl bij 
deze soort echter het onderste deel van de niervormige spore glad is. 
Deze sporen kunnen direct weer kiemen, wanneer zij door den wind 
