461 Plantenziekten en hare bestrijding 
de jonge takuiteinden als de kolven, aangestoken, uitgezogen en mis- 
vormd. Ook de eieren worden in dergelijke aangezogen plekjes gelegd. 
Niet alleen de oogst, doch ook de boom zelve (takken en bladen) worden 
dus op deze wijze vernield. Het dier komt op allerlei wilde planten 
voor en houdt zich, als de omstandigheden voor het aantasten van de 
cacao minder gunstig zijn, schuil in „Helopeltis nesten”. Dit zijn wind- 
stille plaatsen langs ravijnen en bronnen, waar allerlei wilde planten staan. 
Ook in thee- en kina-aanplanten is Helopeltis algemeen. Hier worden 
ook de jonge scheuten aangetast en vertoonen de bladeren donker- 
gekleurde zuigwonden. Algemeen is het wegvangen van de dieren, 
die zich onder te bladen verschuilen. De cacaokolven worden met flam- 
bouwen afgebrand. De proeven met verschillende sproeimiddelen 
hebben nog geen zeker resultaat gehad, doch men verwacht hiervan 
toch een en ander. 
Onder thee en kina komen verschillende typen voor, die tamelijk 
resistent tegen Helopeltis zijn. Bij cacao is dit niet het geval. Wel 
heeft de Criollo meer te lijden, omdat zij zeer zwak is. (Over het 
verband tusschen mieren en Helopeltis, zie pag. 432). 
De bladluizen (Aphidae) zijn kleine, teere diertjes met lange 
voelers en kleine buisjes op het achterlijf. Zij maken talrijke vervellingen 
door. Midden in een hoop bladluizen vindt men steeds de witte, afge- 
stroopte huidjes. De diertjes zijn in staat zich, althans gedurende 
bepaalde tijden, zonder bevruchting voort te planten, zij brengen levende 
jongen ter wereld, daar het ei reeds in het moederdier uitkomt. Van 
tijd tot tijd treden gevleugelde diertjes op; het zijn mannetjes en wijfjes, 
die paren, en waarvan het wijfje eieren legt, die gedurende de voor 
het leven der luizen ongunstige periode overblijven. Hieruit komen ge- 
durende een groot aantal generaties slechts vleugellooze wijfjes voort. 
Bij vele soorten heeft men nog nooit mannetjes waargenomen. 
De bladluizen zuigen jonge plantendeelen uit en onttrekken daaraan 
groote hoeveelheden sap. Daardoor drogen de plantendeelen uit, de 
bladeren krullen zich en komen niet tot volle ontwikkeling. Op den 
door de luizen uit den anus afgescheiden honingdauw nestelen zich 
dikwijls roetdauwzwammen, waardoor een metluizen bezette plant een 
nog onsmakelijker uitzien krijgt. 
Op alle cultuurgewassen treden schadelijke bladluizen op. Op het 
suikerriet valt de groene luis (Aphis sacchari. Zehntner) weinig 
