90 



Deze suikersoort draait het polarisatievlak naar links, en wel 

 sterker naar links, dan glucose of saccharose het naar rechts draaien. 

 In tegenstelling met het draaiende vermogen van beide genoemde 

 suikers, die zeer weinig door de temperatuur wordt gewijzigd, heeft 

 deze op de rotatie van fructose een grooten invloed. De draaiing- 

 neemt namelijk af, wanneer de temperatuur stijgt. Wanneer wij de 

 rechtsdraaiing van saccharose op loo stellen, dan is de linksdraaiing 

 van fructose in eene 10% oplossing bij 20° 134. i en bij 30° 124.1. 



Zuren, alkaliën en metaaloxyden werken op de fructose op juist 

 dezelfde wijze als op glucose en al hetgeen op dit punt bij deze 

 suikersoort is vermeld, is even goed op de fructose van toepassing. 

 Bij de bepaling met Fehlings proefvocht wordt fructose dan ook op 

 juist dezelfde wijze in hoeveelheid bepaald als de glucose, zonder dat 

 er een merkbaar verschil in de hoeveelheid afgescheiden koperoxydule 

 geobserveerd wordt. 



In de praktijk van de suikerindustrie vat men daarom zoowel 

 de glucose als de fructose en het mengsel van deze beide, dat wij 

 invertsuiker noemen, samen onder den naam van reduceerende suiker 

 of wel van glucose en men bepaalt de hoeveelheid van deze stot 

 steeds uit de hoeveelheid koperoxyde, die zij kan reduceeren, zonder 

 er zich over te bekommeren, uit welke suikersoorten en in welke 

 verhouding zij samengesteld is. 



Het door inversie van saccharose ontstane mengsel van gelijke 

 deelen glucose en fructose, draait het polarisatievlak naar links, 

 aangezien de linksdraaiing van fructose sterker is dan de rechtsdraaiing 

 van glucose. Gelijk van zelf spreekt is deze draaiing ook weer afhankelijk 

 van de temperatuur en daalt weer naarmate gene stijgt. Nemen we 

 weder de draaiing van saccharose op 100 aan, dan is de linksdraaiing 

 van invertsuiker bij 0° 44, bij 20 33, bij 30 28 en bij 87° C. is de 

 geheele draaiing opgeheven. 



4. Vezelstof. 



De samenhangende, niet tot het sap behoorende, vaste deelen 

 van het riet worden onder den naam vezelstof samengevat en in de 

 gewone praktijk, hoewel uit een chemisch oogpunt ten onrechte met 

 den naam van cellulose bestempeld. De vezelstof bestaat namelijk 



