102 



dan kon men zijne aanplantingen vrij van sereh houden en dus goede 

 opbrengsten verlcrijgen. 



Dit kon echter alleen met groote kosten geschieden ; de stekken 

 uit de bergtuinen kwamen den planter op veel geld te staan en het 

 gevaar bleef ook nog steeds dreigen, dat de tot nog toe van de ziekte 

 verschoond gebleven bergdistricten te eeniger tijd eveneens door de 

 ziekte bezocht zouden kunnen worden, waardoor de aanvoer van gezond 

 plantmateriaal zou worden onmogelijk gemaakt. 



Er werd dus ook naar andere middelen gegrepen en met behulp 

 van de inmiddels opgerichte Proefstations voor de Suikercultuur werden 

 van alle bereikbare deelen van de wereld rietstekken ontboden om te 

 beproeven eene soort te vinden, die bestand is tegen de sereh-ziekte 

 en dezelfde goede eigenschappen als het zwarte Cheribon-riet bezit. 



Onder de talrijke, nieuw aangevoerde variëteiten waren er ver- 

 scheidene, die hoewel niet geheel immuun tegen de serehziekte, er 

 toch vrij bestendig tegen waren, wnaronder vooraWiet iJ/^fn/o/c, Loi'/Zufs, 

 Catine Mor te of Gcc/ Fidji, Batjan, Zwarl- en JJ'it Manilla moeten 

 genoemd worden, maar hoc welkom de invoer van deze nieuwe 

 soorten ook was, in een tijd, waarin de suikerindustrie met groote 

 moeilijkheden te kampen had, toch konden zij het Zwarte Cheribonriet 

 niet vervangen. 



Sommige hunner gaven, weliswaar, een zeer bevredigend riet- 

 product, maar waren niet zoo suikerrijk ; andere waren kieskeurig 

 omtrent den bodem en verlangden, hetzij een lichten of een zwaren grond, 

 of konden geen groote vochtigheid verdragen, zoodat de vreemde 

 rietsoorten het Zwarte Cheribon-riet, niettegenstaande de zware kosten 

 aan de bibitverwisseling verbonden, niet geheel konden verdringen. 



De ontdekking van de mogelijkheid om riet door zaad voort te 

 planten, onafhankelijk van elkander door Sültwedel in 1887 op Java 

 en door Harrison en Bovp;ll in 1888 op Barbados gedaan, deed de 

 hoop op het verkrijgen van betere rietsoorten herleven. Daar de 

 serehziekte door velen aan eene verzwakking van de plant tengevolge 

 van de gestadige ongeslachtelijke voortplanting werd toegeschreven, 

 lag het voor de hand dat, als deze bewering waarheid behelst, deze 

 ziekte op de nieuwe uit zaad voortgekomen individuen geen vat zou 

 hebben. Hoewel dit echter geenszins het geval was en het bleek, 

 dat ook uit zaad gewonnen riet voor de serehziekte vatbaar is. 



