121 Suiker. 



het land als voor het drijven van de molens o-ebruikt werd, benevens 

 schaarschte van werkvolk herhaaldelijk oponthoud veroorzaakten. 



In het jaar 1648, dus kort na de eerste verschepingen van de 

 Bantamsuiker en de oprichting van de suikermolens op Compagnies- 

 gebied, bedroeg de daarin geproduceerde suiker eene hoeveelheid van 

 2000 pikol en in het jaar 1652 reeds eene van 11.700 pikol, daar de 

 toen in Brazilië heerschende onlusten medewerkten, om in Europa 

 meer behoefte aan suiker uit het Oosten te doen ontstaan. Spoedig 

 begon echter West-Indië meer suiker op te leveren, zoodat de vraag 

 naar }ava-suiker verminderde, terwijl de oorlog met Bantam om- 

 streeks 1660 de ontwikkeling van de suikerindustrie belemmerde. 

 In het gunstige jaar 1652 waren er 20 suikermolens in werking, doch 

 in het jaar 1660 hadden er 10 daarvan het werk gestaakt en werkten 

 alleen de overige door. Toen na den vrede met Bantam in i6<S4 de 

 macht van de Compagnie aangroeide, brak er evenwel een betere 

 tijd aan en in het jaar 17 10 telde men alleen in de Ommelanden van 

 Batavia 130 suikermolens, terwijl de industrie ook naar Bantam, Cheribon 

 en Japara werd uitgebreid. 



Nu was evenwel de commerciëele |)olitiek van de Compagnie niet 

 vereenigbaar met groote producties van Oostersche waren. Er was 

 niets, dat zij zoo zeer vreesde als overvloed van eenig product en een 

 daardoor veroorzaakte daling van den prijs en in verband met hare 

 inzichten verbood zij de oprichting van nog meer suikerfabrieken en 

 bepaalde, dat elk daarvan per jaar niet meer dan 300 pikol suiker zou 

 mogen opleveren, waardoor een jaarlijksche maximum-productie van 

 omstreeks 40.000 pikol werd gcdecreteerd. Maar zelfs deze bescheiden 

 hoeveelheid werd geenszins Ijchaald, daar in het jaar 1745 het aantal 

 suikermolens in de Ommelanden van Batavia wederom tot 65 was 

 gedaald, doordat het geen rekening gaf om met zulke kleine producties 

 een fabriek aan het werk te houden. Nu verhoogde de Compagnie 

 het maximum-contingent voor iedere fabriek, maar beperkte haar 

 aantal tot hoogstens 70, welk getal in het jaar 1750 tot 80 verhoogd 

 werd. In het jaar 1779 werkten er 55 fabrieken, die te zamcn 100.000 

 pikol aan de Compagnie afleverden en dan nog stroop fabriceerden, 

 die niet in het contract van levering begrepen was en waarover de 

 fabrikanten de vrije beschikking hadden. 



In het jaar 1795 werd de Oost-Indische Compagnie ontbonden 



