123 Suiker. 



jaarlijks 15.000 manden a 375 pond suiker zouden moeten leveren 

 en vrij zouden zijn, hetgeen zij boven het bedrag produceerden, voor 

 eigen rekening te verkoopen. Ieders aandeel in de vaste levering 

 werd naar gelang van den toestand van de molens, van de oogst- 

 verwachtingen en dergelijke factoren gecontingenteerd. Ook voor de 

 Noord- en Oostkust van Java wilde men een dergelijke regeling in het 

 leven roepen. In die streken bestonden in het jaar 1724 31 suiker- 

 fabrieken, die te zamen 2 millioen pond suiker konden afleveren en 

 nu wilde men de aanplantingen in de fabrieken zoodanig uitbreiden, 

 dat er per jaar 4 millioen pond suiker voor het Gouvernement werden 

 gereserveerd en er nog i millioen pond voor den vrijen verkoop zou 

 overblijven. Om tot dit doel te geraken, zouden de eigenaars van de 

 bestaande en van de nieuw op te richten molens onbebouwde stukken 

 grond ter beplanting krijgen, benevens regeeringsvoorschotten ten 

 bedrage van de helft van den te verwachten oogst, waarbij de koopprijs 

 op 4I/2 rijksdaalder per pikol eerste soort gesteld werd. De voorgestelde 

 regeling kwam evenwel niet tot stand en de productie van het bedoelde 

 deel van het eiland kwam niet boven het reeds genoemde cijfer van 

 2 millioen pond. Daarentegen werkte het stelsel in de Ommelanden 

 van Batavia zeer goed, te meer daar de regeering zoowel door de 

 verhooging van de voorschotten als van den suikerprijs de suikerfa- 

 brikatie krachtig bleef steunen. Dientengevolge steeg de suikerproductie 

 van Java in de eerste jaren van de negentiende eeuw aanzienlijk, om 

 spoedig daarna, tengevolge van de zeer ongunstige tijdsomstandigheden 

 een zeer gevoelige daling te ondergaan. 



De zeer bewogen politieke toestand, de Britsche kaapvaart en 

 Hollands gedwongen samengaan met het met I^ngeland in voortdurenden 

 oorlogstoestand vcrkeerende Frankrijk, verhinderden den vrijen afvoer 

 van het Java-product dermate, dat de suiker op het eiland opgeslagen 

 bleef en de voorraden zich meer en meer ophoopten. 



De regeering had nog steeds de hoop gekoesterd, dat de vrede zou 

 terugkeeren en bleef dus, niettegenstaande de bestaande groote voorraden, 

 de fabrikanten aanmoedigen aan het werk te blijven, ten einde bij 

 het sluiten van den vrede de industrie nog in bloeienden toestand te 

 hebben behouden. 



De oorlogstoestand en de onmogelijkheid om de suiker af te 

 voeren bleven voortduren en daar de Gouverneur-Generaal Daendkls 



