146 



deelen onverdund gedacht sap van loo deelen riet te winnen, dus 



j r Y 8 T 



8i + = 93,15 deelen verdund sap of 92,5 % van liet totale 



sap- of suikergehalte. De daarbij overblijvende ampas bevat dooreen 

 genomen 4.0 % suiker, 47.5 o/q water en 46.5 % vezelstof. Bij een 

 vezelstofgehalte van het riet a 1 1 o/q, komen deze cijfers overeen met 

 een verlies aan suiker op 100 riet van 1.07 deelen en bij een vezel- 

 stofcijfer van 12 o/q in riet met 1.16 deelen. 



Het rietsap, dat uit de molens komt, is een troebele, door bijge- 

 mengde lucht schuimende vloeistof, wier kleur, al naar gelang van 

 de kleur van het vermalen riet, tusschen lichtgrijs en donkergroen 

 afwisselt. In oplossing bevat het alle oplosbare stoffen van het riet, 

 dus suiker, glucose, zouten, organische zuren en in zwevenden toestand, 

 behalve de reeds genoemde lucht ook nog fijne deelen ampas, rietwas, 

 klei of zand, kleurstof, eiwitstof en gomachtige stoffen. Het reageert 

 zuur en is door het gehalte van gom- en eiwitachtige stof eene 

 glibberige vloeistof, die zich niet filtreeren laat en waaruit de zwevende 

 deelen dus niet door filtratie kunnen worden afgescheiden, alleen ver- 

 wijdert men, alvorens het sap te verwerken, de grove stukken ampas 

 uit het sap, door het door grove koperen zeven te laten stroomen. 



Deze glibberige consistentie en slechte verwerkbaarheid verdwijnen 

 plotseling wanneer het rietsap met kalk wordt gemengd, waarbij dan 

 een zwaar, vlokkig neerslag van phosphoszure kalk, gecoaguleerd 

 eiwit en neergeslagen gomachtige stof ontstaat, dat de drijvende 

 deeltjes ampas en rietwas, de zwevende klei en zanddeelen insluit en 

 medeneemt, zoodat het ruwe sap zich scheidt in een dikke, donker- 

 kleurige laag bezinksel en een heldere, lichtgele, dunvloeibare vloeistof. 

 In de meeste gevallen bewerkstelligt men deze zuivering door bij het 

 ruwe sap 0.3—0.5 0/0 kalkmelk van 15° Beaumé te voegen en dit 

 mengsel snel tot het kookpunt te verhitten of het zelfs eenige minuten 

 flink te koken. Daarna laat men het sap eenigen tijd rustig bezinken, 

 hevelt het heldere bovenstaande vocht af en perst de bezonken 

 schuimlaag in filterpersen of in filterzakken terdege uit, zoodat nage- 

 noeg al het sap daaruit verkregen wordt. In andere gevallen wordt 

 het gekalkte sap, voordat men het verwarmt, aan den invloed van 

 zwaveligzuurdampen blootgesteld, waardoor vooreerst eene betere en 

 snellere bezinking wordt teweeggebracht en verder een lichtkleuriger, 



