192 



een randnerf. In de hoeken, die de zijnerven met de hoofdnerf maken, 

 vertoonen de bladeren niet zelden aan de blad-onderzijde kleine holten 

 of groeven, waarin zich dikwijls mijten nestelen, zoogenaamde domatiën. 

 Naast den bladsteel treft men op den tak steunblaadjes aan, die min 

 of meer driehoekig' zijn en in een lange punt uitloopen. In den regel 

 zijn deze steunblaadjes vleezig. Aan den hooidstam van jonge, niet 

 getopte boomen is de kriiiswijze bladstand duidelijk te zien; ook de 

 zijtakken van de eerste orde, die uit de oksels van deze bladeren 

 ontspringen, zijn kruiswijs gerangschikt. Bij de zijtakken echter, die 

 min of meer horizontaal groeien, draaien de bladeren zich zoodanig, 

 dat alle bladeren ongeveer in een horizontaal vlak liggen; men kan 

 dus aan een zijtak een bovenzijde en een onderzijde onderscheiden, 

 de zijtak is zoogenaamd dorsiventraal. Met waterloten is dit niet het 

 geval, deze stemmen, wat de bladstelling betreft, en ook in andere 

 opzichten met den hoofdstam overeen. 



De dorsiventraliteit van de zijtakken is zoo geprononceerd, dat 

 men deze niet kan opheffen door een zijtak te dwingen om verticaal 

 te groeien en dat zij zelfs behouden blijft wanneer de top van een 

 zijtak als entrijs gebruikt wordt. Men krijgt in dat geval planten, die 

 weigeren omhoog te groeien, maar zich hoofdzakelijk in horizontale 

 richting uitbreiden. Tusschen de normale zijtakken en de waterloten 

 staan de zoogenaamde wilde takken in. Deze ontwikkelen zich uit de 

 zijtakken, zijn schuin naar boven gericht en vertoonen een afwijkende 

 bladstelling, die tusschen de kruiswijze van de waterloten en de dorsi- 

 vcntrale van de normale zijtakken in staat. 



Het gerijpte hout van stam en takken is met een grijze of bruine, 

 in de lengterichting spletige schors bedekt. Aan het uiteinde van de 

 takken vindt men bladknoppen met een bruine harslaag bedekt; de 

 jonge bladeren zijn niet zelden bruin of bronskleurig. 



Echte jaarringen zijn in het hout niet te vinden, wel vindt men 

 gewoonlijk op een dwarse doorsnede door den stam aanduidingen, dat 

 de diktegroei niet voortdurend gelijkmatig" verloopen is, dat er namelijk 

 op onregelmatige wijze perioden met elkander afgewisseld hebben, dat 

 de stam sneller in de dikte groeide, waarbij betrekkelijk wijde houtvaten 

 werden gevormd en perioden, waarin de stam weinig in de dikte 

 groeide en nauwe, dikwandige houtelementen ontstonden. 



Het wortelstelsel bestaat uit een penwortel, waaruit regelmatig 



